Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w dzisiejszej grupie narracyjnej!

Wspólnie uważnie przeczytaliśmy, dostępny poniżej, fragment „Bajki o Rašce” Oty Pavla w tłumaczeniu Justyny Wodzisławskiej.

Inspiracja do kreatywnego pisania brzmiała: „Niezwykła codzienność”.

Istotnym elementem pracy dzisiejszej grupy był gatunek literacki tekstu – bajka. Jej struktura znalazła odzwierciedlenie w dynamice grupy, która zdawała się dążyć do rozpoznania morału. Również niedosłowność zdarzeń, które składały się na fabułę była tematem dyskusji grupy. Wskazywano na to, jak „majstrowanie pociech pół na pół” stawało się zdarzeniem magicznym, pstrąg jawił się niczym mityczny stwór, a podział między chłopcami i dziewczynkami zaczynał odzwierciedlać konkurencję sportowych drużyn. Początek pracy odbywał się w atmosferze bliskości i towarzyszyło mu poczucie niezwykłości codzienności. Ważny okazał się również sam gest czytania, który stał się dla grupy wyrazem zaopiekowania. Głos niezgody, który pojawił się w trakcie interpretacji tekstu wywołał obserwowalną zmianę nastroju. Spowodowało to pojawienie się licznych zgłoszeń do wypowiedzi, które wywołały potrzebę ich uszeregowania, co przypominało rozproszenie dzieci w trakcie górskiej wycieczki. Komentarze uczestników były pełne rozkojarzeń, przypominały chwilowe impresje i niepowiązane ze sobą spostrzeżenia. Wypowiedzenie wprost podziału spowodowało osłabienie wrażenia wspólnego wędrowania, doprowadzając do poczucia kłębienia się w miejscu. Warto zaznaczyć również, że zarówno pierwszej, jak i drugiej części towarzyszyło poczucie nieśmiałości, jakby niepewności celu wędrowania, które zdawało się być niewypowiedzianą potrzebą przewodnika. Pewną zmianę przyniosła jedna z odpowiedzi na inspirację. Okazała się ona jakby deską ratunku dla rozproszonej grupy, przynosząc ulgę, spokój, także dzięki jej humorystycznemu wymiarowi. Tekst ten wprowadził też do rozmowy kategorię cudu, wokół którego rozwinęły się liczne refleksje, będące jakby morałem bajki dotyczącym (nie)zwykłości codzienności lub, jak wypowiedziała to jedna z osób, niedzienności cozwykłości. Motyw wędrówki został odczytany również w perspektywie metagrupowej – cały cykl wirtualnych grup narracyjnych został nazwany przez uczestników wspólną wyprawą, która również okazjonalnie pojawiającym się osobom dawała poczucie bycia włączonym we wspólny proces.

Zapraszamy do udziału w kolejnych sesjach, których terminy podane są na polskiej podstronie Wirtualnych Grup Narracyjnych. Najbliższa grupa odbędzie się 21 lipca (wtorek) o godzinie 18:00 – zarejestruj się już dziś.

Wszelkie pytania oraz prośby o organizację indywidualnych grup narracyjnych dla Waszych zespołów można przesyłać na adres: narrativemedicine@cumc.columbia.edu oraz humanistykamedyczna@cm.uj.edu.pl.

Do zobaczenia niebawem!

---

Ota Pavel

Bajka o Rašce
(fragment)

W niewielkim mieście Frenštát pod Radhoštěm, pośród beskidzkich lasów, żył sobie szewc Oldřich Raška. Pojął za żonę Bedřiškę i miał z nią czworo dzieci. Dwie córeczki, Věrę i Ladislavę, oraz dwóch synków, Zdenka i Jirkę. Trzeba być nie lada sztukmistrzem, żeby zmajstrować pociechy tak pół na pół.

(…)

W błękitnawe niedziele tata zabierał dzieci w góry. Błękitnawa niedziela to taka, gdy niebo jest błękitne i płyną po nim tylko obłoki jak białe baranki, i przeganiają ciężkie chmurzyska, co czasem siusiają na Matkę Ziemię. Lasy także niebieszczeją, pełne wonnych drzew, pachnących żywicą. I wszystko wokół jest tajemnicze niczym w zamku czarodzieja. A potoki są najbardziej niebieskie ze wszystkiego: w błękicie ultramaryny. Wysoko, w górze potoku, puszczasz łódeczkę z papieru, a u podnóża, gdy zaczyna lać jak z cebra, po rozpędzonej rzece gna parowiec.

Mały Jirka stał nad ultramarynowym potokiem i obserwował nieznanego stwora. Stwór płynął pod wodą i czasem wyskakiwał. Prężył się tak, że było widać jego czerwone i czarne cętki. Tata opowiedział Jirce, że to zwierzę to ryba – pstrąg. Taka ryba, która nie siedzi tylko na zapiecku ani nie ukrywa się zawsze za kamieniem, ale żyje głównie w bystrej wodzie. Ryba, która pokonuje wodospady i zdobywa góry. Ryba skoczek: potrafi latać.

A pstrąg jakby go usłyszał, przeciął powietrze i wskoczył do wodospadu. Zniknął w białym wirze wody czy może poleciał wysoko w błękitne niebo? Czy nie bawi się w chowanego z białymi barankami?

Tata Raška wchodził na szczyty zawsze pierwszy. A za nim gęsiego szły jego dzieci. Raz, dwa, trzy – to my, chłopcy. Cztery, pięć, sześć – teraz my, dziewczyny. Wędrowali przez malinowe zarośla, przez łąki pełne granatowych goryczek, przez pola czerwonych poziomek. Mijali żmije, które podnosiły łebki i zerkały, kto taki się tu kręci. Raškowie musieli dotrzeć aż na wierzchołek. Wyżej iść już nie było można, bo wyżej było już tylko niebo. Ojciec tak to zachwalał:

– Tu oddycha mi się najlepiej. To jest dopiero, mocium panie, powietrze. Łagodniejsze niż w warsztacie i jeszcze lepsze niż w Syberii.

Potem pozbierał wszystkie dzieci wokół siebie i poważnie im oznajmił:

– Gdy przyjdziecie tu w swoim czasie same, dostrzeżecie pod sklepieniem nieba skraj świata. A jak będziecie pracowite, odnajdziecie tam swoje szczęście.

Na niebie nie było ani jednej chmurki: to był złoty dzień. Kiedy padało, a czarne owce sikały z nieba bez ustanku, dzień był srebrny. Dzień czarny to taki, kiedy tata miał mnóstwo pracy, a dzieci musiały siedzieć w domu. A w tamtym złotym dniu, o którym opowiadamy, mama wyciągnęła z zawiniątka buchty. Były to wołoskie buchty z kapustą. A w blaszance przyniosła słabą kawę zbożową. Dzieci i dorośli zapełnili brzuszki, popili kawą i powędrowali z powrotem do Frenštátu. Byli szczęśliwi, a tata Oldřich śpiewał na cały głos:

Bo myśmy Wołosi
i każdy z nas przyzna:
Morawska Wołoszczyzna
to nasza ojczyzna…

przełożyła z języka czeskiego Justyna Wodzisławska

[Fragment „Bajki o Rašce” Oty Pavla w przekładzie Justyny Wodzisławskiej pochodzi z książki „Bajka o Rašce i inne reportaże sportowe” wydanej przez Wydawnictwo Dowody Na Istnienie w 2016 roku.]

Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w dzisiejszej grupie narracyjnej!

Wspólnie uważnie wsłuchaliśmy się w utwór Stephane’a Wrembela zatytułowany „Nympheas (Lilie wodne), pochodzący z płyty „The Django Experiment V” – dostępny tutaj.

Inspiracja do kreatywnego pisania brzmiała: „Napisz o czymś, co chciałbyś/abyś usłyszeć lub o czymś, czego nie chciałbyś/abyś usłyszeć.”.

Dzisiejsza praca odbywała się pod hasłem uważnego słuchania. Uczestnicy wskazywali na to, jak bardzo wyostrzyła się ich percepcja, zarówno na detale samego utworu, jak i na pobrzmienia dynamiki grupy. Wypowiedzi poszczególnych osób, choć o różnym zabarwieniu, odmiennej perspektywie czy sposobie odbioru, harmonizowały ze sobą. Uczestnicy wsłuchiwali się w odrębne od ich własnych interpretacje, komentowali i wplatali je w swoje słowa. Pozostawali w dialogu nasuwającym na myśl odpowiadające na siebie instrumenty wykorzystywane w utworze. Wskazana została ponadto pewna trudność, wynikająca ze specyfiki tekstu muzycznego. Uczestnicy mówili o poczuciu braku odpowiednich narzędzi, czy też niedysponowania adekwatnym językiem opisu.

Reakcje, często skrajnie odmienne, stały się przyczyną wprowadzenia inspiracji otwartej na jeszcze szerszą niż zazwyczaj gamę odpowiedzi. W drugiej połowie spotkania panował nieco odmienny nastrój, praca zdawała się nieco spowalniać, odpowiedzi pojawiały się po chwilach przerwy. Pomimo niewielu treści wypowiadanych wprost w słowach, energia grupy była wciąż wysoka. Pod koniec pracy zaskakującą okazała się potrzeba ciszy oraz gotowość do jej grupowego doświadczenia. Uczestnicy ochoczo zgodzili się na chwilę wspólnego niemówienia. Była ona do tego stopnia satysfakcjonująca, że jej zakończenie spotkało się z niewielkim protestem, jednak umocowała ona poczucie wspólnoty oraz stworzyła jeszcze bardziej przyjazną atmosferę. Grupa spostrzegła, że pojawiające się chwile ciszy były integralną częścią dzisiejszego doświadczenia. Uczestnicy powiązali tę perspektywę z charakterem utworu, na którego całość składały się również chwile, w których cichnie wiodąca melodia.

Jak można było zauważyć brak ugruntowania w teorii muzyki w żaden sposób nie stanowił przeszkody do wyrażenia swojej perspektywy interpretacyjnej. Uczestnicy dostrzegli melodyjność mowy, która stała się intersubiektywnym językiem dzisiejszego spotkania.

Zapraszamy do udziału w kolejnych sesjach, których terminy podane są na polskiej podstronie Wirtualnych Grup Narracyjnych. Najbliższa grupa odbędzie się 16 lipca (czwartek) o godzinie 18:00 – zarejestruj się już dziś.

Wszelkie pytania oraz prośby o organizację indywidualnych grup narracyjnych dla Waszych zespołów można przesyłać na adres: narrativemedicine@cumc.columbia.edu oraz humanistykamedyczna@cm.uj.edu.pl.

Do zobaczenia niebawem!

***

Thank you to everyone who began with us the work during this very unusual session.

Together we listened closely to Stephane Wrembel’s “Nympheas” from the album “The Django Experiment V”– available here.

Our prompt for today was: “Write about something that you would like to hear or about something that you would rather not hear.”

Today’s work was a true experience of attentive listening. Participants pointed out how sharp their perception was, regarding both the details of the song itself and the dynamics of the group. The statements of individuals, even with different tones, perspectives, and methods of reception, harmonized with each other. Participants listened to interpretations separate from their own, commented, and weaved them into their words. They remained in a dialogue reminiscent of the corresponding instruments used in the song. A certain difficulty was also indicated, resulting from the specificity of the musical text. Participants talked about the sense of the lack of appropriate tools, or the lack of adequate description language.

Reactions, often extremely different, led to the introduction of the prompt open to an even wider range of responses than usual. In the second half of the meeting there was a slightly different mood. The work seemed to slow down a bit and answers appeared after moments of silence. Despite the few things were spoken directly in words, the group’s energy was still high. At the end of the work, the need for silence and readiness to experience it appeared surprisingly. The participants eagerly agreed to stay silent together for a while. It was so satisfying that ending the session was met with a little protest, but it strengthened the sense of community and created an even more friendly atmosphere. The group noticed that the moments of silence that were appearing during the work were an integral part of today’s experience. The participants associated this perspective with the character of the song, which also included moments in which the leading melody fades away.

As it could be seen, the lack of background in music theory was in no way an obstacle to expressing one’s own interpretation perspective. Participants noticed the melody of their speech, which became the intersubjective language of today’s meeting.

Please join us for our next session: Monday June 13th, 12pm EDT (in English), with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.

If you have questions, or would like to schedule a personalized narrative medicine session for your organization or team, email us at narrativemedicine@cumc.columbia.edu.

We look forward to seeing you again soon!