Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου, 8:30 pm EEST

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Θέμα: Γράψτε για τη μυρωδιά των αναμνήσεων.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey


Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο – καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε.

Αγαπούσα που τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου, δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουνα, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

– Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε:

«Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και το κελάδημα του καναρινιού.

2 thoughts on “Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου, 8:30 pm EEST

  1. Christina Dokou

    Η μυρωδιά των αναμνήσεων

    Η χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα της μητέρας μου ήταν θρύλος στο σόι: πολίτικη συνταγή, διανθισμένη με τη φαντασία και το ταλέντο της σπουδαίας μαγείρισσας που ήταν, περίπλοκη, έκανε δυο μέρες να φτιαχτεί κανονικά, αλλά το αποτέλεσμα αποθέωνε. Όταν πέθανε η μητέρα μου, το ρίξαμε στο χοιρινό ψητό—ούτε εγώ, ούτε η αδερφή μου, ούτε κανένας άλλος δεν τόλμησε να αναμετρηθεί με τη συνταγή και τη μαεστρία με την οποία η μητέρα μου την πραγματοποιούσε. Πέντε χρόνια μετά, αφότου είχαν περάσει τα Χριστούγεννα και είχε φτάσει σχεδόν Φλεβάρης, οπότε δεν είχα πια την αγωνία της επιτυχίας, αγόρασα μια γαλοπούλα και τα υλικά και την ετοίμασα. Ψηνόταν αργά όλο το βράδυ, και το άλλο πρωί τα ξημερώματα που ξύπνησα, όλο το σπίτι μοσχοβολούσε κρέας και μπαχαρικά, μυρωδικά και ξηρούς καρπούς, μήλο και κάστανο. Η πρώτη μου σκέψη, που ήρθε με απόλυτη πεποίθηση, ήταν: «είναι Χριστούγεννα και η μητέρα μου είναι ζωντανή».

    Like

  2. Evy Ioannidou

    Αγιόκλημα μύριζε το σπίτι της γιαγιάς ..
    Ένας θάμνος ήταν όλος όλος αλλά έφτανε !
    Φορτωμένος χιλιάδες -στα μάτια μου -μικρά ανθάκια …σαν τα παιδικά μου χρόνια .. άσπρα σαν το χιόνι.
    Μερικά απο τα άνθη ζαρωμένα ,τσαλακωμένα , χωρίς άρωμα !
    Το κρύο; η βροχή ; ίσως κάποιο χέρι !
    Όμως ο θάμνος αυτός είναι ’’ στης γιαγιάς ‘’ Γι αυτό ‘’ ψηλώνει ‘’
    Και η μυρωδιά απαλή , λουλουδένια και μεθυστική .
    Και ίδια … πάντα ίδια
    Άρωμα αγάπης …

    Ευη

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.