κείμενο: Σενιορίτα (Έρση Σωτηροπούλου)

θέμα: Γράψτε για τη στιγμή που χάθηκε (ή βρέθηκε) ο ειρμός

---

Ευχαριστούμε θερμά όλους και όλες που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία!

Στη συνεδρία αυτή διαβάσαμε ένα απόσπασμα από τη νουβέλα Σενιορίτα της Έρσης Σωτηροπούλου, που παρατίθεται παρακάτω.

Η προτροπή μας ήταν: «Γράψτε για τη φορά που χάθηκε (ή βρέθηκε) ο ειρμός».

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε επίσης να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας από αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Έρση Σωτηροπούλου, Σενιορίτα (απόσπασμα). Εκδόσεις Πατάκη, 2026

---

Κοίταξε τους άντρες στο διπλανό τραπέζι που είχαν σταματήσει να τρώνε, έμοιαζαν να δυσφορούν, έξυναν με το νύχι του τραπεζομάντιλο. Quierro volver volver, volver ξεχυνόταν από τα μεγάφωνα, αυτός που τραγουδούσε ήταν ράκος, έτοιμος να κλατάρει, στο βάθος ακουγόταν πάλι τρίξιμο δοντιών. Προσπάθησε να ξαναγυρίσει σε αυτό που σκεφτόταν νωρίτερα. Όταν μπήκε στην taqueria.  Όταν κάθισε σ’ αυτό το τραπέζι. Πριν εμφανιστούν οι γυναίκες με τον κότσο σκαντζόχοιρο. Σκεφτόταν κάτι κρίσιμο, είχε ζωτική σημασία. Κάτι είχε ανακαλύψει. Κάτι είχε αρχίσει να ανακαλύπτει που την ταρακούνησε. Ύστερα είχαν τραβήξει την προσοχή της αυτές οι γυναίκες και το νήμα είχε χαθεί. 

Μια στιγμή τής φάνηκε ότι θυμόταν, αλλά η στιγμή είχε περάσει. Ήταν ένας συνειρμός που ξεκίνησε σχεδόν αυτόματα όταν μπήκε στην taqueria και κάθισε σ’ αυτό το τραπέζι, μια σκέψη που ενώ διαμορφωνόταν οδηγούσε κατευθείαν σε άλλες σκέψεις, είχε κάτι αυταπόδεικτο αλλά μαζί μ’ ένα στοιχείο αποκάλυψης γιατί φανερώθηκε ξεσκίζοντας αμέσως ένα μανδύα βαρύ από μικρές και μεγάλες αγωνίες υφασμένες με μισόλογα, προφάσεις, ανακρίβειες, αληθοψέματα, περιφράσεις, χτυπηματάκια στην πλάτη, στομφώδεις συμβουλές και χαμόγελα λύκου, όλα συντρίμμια μπροστά της, και το πιο καταπληκτικό, βρισκόταν φάτσα στην πίστα, ήταν τόσο προφανής που είχε μείνει εμβρόντητη, της φάνηκε απίστευτο ότι όλο αυτό τον καιρό δεν είχε περάσει από το μυαλό της. 

Είχε αντιληφθεί κάτι. ΚΑΤΙ. Που δεν θα μπορούσε να αγνοήσει ποτέ στη ζωή της, που όσο κι αν πάσχιζε δεν θα μπορούσε ποτέ να το ξεχάσει. Κι όμως το ξέχασε.

Θα διατάξω τον εαυτό μου, είπε μέσα της. Θα τον διατάξω. Θα το θυμηθώ. Y volveer, volveeer, ικέτευε η φωνή από το μεγάφωνο χωρίς να το πιστεύει. Κι αμέσως έπεσε πάνω της και την πλάκωσε μια άλλη φωνή, λίγο κελαριστή, νεαρότερου άνδρα που σαν να είχε φρεσκοξυπνήσει και τραγουδούσε το «Llamarada» μπροστά σε ανοιχτό παράθυρο. 

Προσπάθησε να θυμηθεί. Καθετί που άρχιζε να θυμάται άδειαζε αμέσως. Όλες οι αναμνήσεις ήταν κούφιες, κενές.

Υπήρχε ένα υπόλειμμα σκέψης. Καρφωμένο σαν σκλήθρα. Μια σκέψη παλιότερη, άχρηστη που αντιστεκόταν.

κείμενο: Ελένη, ή ο Κανένας (Ρέα Γαλανάκη)

θέμα: Γράψτε γι’ αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στο πριν και το μετά.

Έξω από τη Νάπολη κρύφτηκα σε μια συστάδα από πικροδάφνες και συκιές, που θέριευαν αντλώντας από τα χαλάσματα μιας αγροικίας. Εκεί άλλαξα. Είχα αγοράσει ένα αντρικό σκούρο κουστούμι, ακριβώς σαν εκείνα που φορούσανε οι κομψοί νέοι της πόλης. Τόνισα τη σοβαρότητα του χρώματος και των προθέσεών μου, συντάσσοντας με το σκούρο χρώμα του ένα πουκάμισο από λευκή φίνα βατίστα. Έκανε ζέστη, μα καθώς τρέμοντας ντυνόμουν, γύρισα να κοιτάξω ποιοι βρίσκονταν μάρτυρες στη μεταμόρφωσή μου. Επισήμανα της θάλασσας το μπλάβο, το κεραμιδί και το ωχρό της πολιτείας πιο πέρα, το κοντινό μου πράσινο και το φαιό, το φωτεινό ουρανί και το φλύαρο των ασπροκίτρινων χαμομηλιών. Φιλάρεσκα έδεσα ένα μεταξωτό φουλάρι στον λαιμό μου ρόδο με ελάχιστο γαλάζιο, ανταύγεια νερών όταν πλαγιάζει ο ήλιος. Φόρεσα τις δερμάτινές μου μπότες και διόρθωσα την καμπύλη της ασημένιας μου καδένας. Στην άκρη της κρεμότανε ένα ρολόι. Το κοίταξα. Μετέωρη, εύθραυστη, σημαδεμένη μού έδειξε την ώρα. Στερέωσα ένα καθρεφτάκι στα κλαδιά, για να δω να βάλω πάνω στα κουρεμένα μου μαλλιά ένα αντρικό καπέλο. Κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Η παρθένος ζωγράφος απουσίαζε, έχοντας φαίνεται ξεκινήσει για να επιστρέψει στην αττική Ανατολή, όπου ανήκε. Υποσχέθηκα να μην ξεχάσω τη μορφή της, ούτε καν με εκείνο το πολύ λίγο, που ξεχνάνε οι γυναίκες. . . .  Ήδη πάσχιζα να σκεφτώ σαν άντρας. Ήδη είχα μιλήσει με το εγώ. . . . Κι εγώ, αποφασίζοντας εκείνο το πρωί σε μιαν ξένη πολιτεία να δώσω ως άντρας εξετάσεις, ενδεχομένως να ζήσω έτσι λίγα χρόνια, γέννησα τον εαυτό μου ως Κανένα. . . .  Θα ζούσα εφεξής ως ένας Κανένας. Άλλωστε, εάν επέμενα να αναζητώ στηρίγματα στη μεταβατική μου ώρα, στον ίδιο κύκλο είχαν συνταιριάξει κάποτε τα ονόματα Ελένη και Κανένας.

---

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.
Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.
Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία.

Μουσική: We Let It In (Μπράιαν Ίνο)

Θέμα: Γράψτε για το να αφήνεις κάτι ή κάποιον να περάσει.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες και υλικό από τη συνεδρία, γι’ αυτό σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε ξανά τη σελίδα.

Στο μεταξύ, καλούμε όλες και όλους όσοι συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας στην ενότητα σχολίων (“Leave a reply”), ώστε να κρατήσουμε ζωντανή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας. Σας υπενθυμίζουμε, βεβαίως, ότι πρόκειται για μια δημόσια πλατφόρμα, με ελεύθερη πρόσβαση στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.
Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.
Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία!

Πίνακας: Concetto Spaziale (Lucio Fontana)

Φωτογραφία: “Διαδήλωση υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση. Σαντιάγκο, Χιλή” (Esteban Felix)

(Σύνθεση εικόνων: Αντώνης Οικονόμου)

Θέμα: Γράψτε για τη στιγμή που είδατε την άλλη πλευρά

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.
Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.
Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία!



κείμενο:  “Στο δάσος του Μπλακγουότερ” (Μαίρη Όλιβερ)Στο δάσος του ΜπλακγουότερΣτο δάσος του Μπλακγουότερ

Θέμα: Για να ζήσεις στον κόσμο αυτό…

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.
Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.
Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Στο δάσος του Μπλακγουότερ

Κοίτα, τα δέντρα
μεταμορφώνουν
τα ίδια τους τα σώματα

σε στήλες

φωτός,
αναδίδουν το πλούσιο
άρωμα της κανέλας

και της εκπλήρωσης,

τα μακριά φιτίλια
των βούρλων
σκάνε και επιπλέουν πάνω

στους γαλάζιους ώμους

των λιμνών,
και κάθε λιμνούλα,
όποιο όνομα κι αν
έχει, δεν έχει

όνομα πια.
Κάθε χρόνο
όλα

όσα έχω μάθει

στη ζωή μου
με οδηγούν και πάλι σε αυτό: στις φωτιές
και στο μαύρο ποτάμι της απώλειας

που στην απέναντι όχθη του

βρίσκεται η σωτηρία,
που το νόημά της
κανείς μας ποτέ δεν θα μάθει.

Για να ζήσεις στον κόσμο αυτό

πρέπει να μπορείς
να κάνεις τρία πράγματα:
να αγαπάς ό,τι είναι θνητό·

να το φυλάς

στα κόκαλά σου γνωρίζοντας
ότι η ίδια σου η ζωή εξαρτάται από αυτό·
και, όταν έρθει η ώρα να το αφήσεις,
να το αφήνεις.

Ζωγραφική: «Χανς Τίτσε και Έρικα Τίτσε-Κόνρατ» (Όσκαρ Κοκόσκα)

Θέμα: «Γράψτε για μια στιγμή που ήταν κανείς κοντά σε κάποιον ή μακριά από κάποιον.»

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: Survey about Narrative Medicine Live Virtual Group Sessions

---

 κείμενο: Οι Μικροαστοί (Μαξίμ Γκόρκι)

θέμα: “Καμιά φορά τους κοίταζα και ήταν αδύνατο να πιστέψω πως…”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: Survey about Narrative Medicine Live Virtual Group Sessions

---

Ζωγραφική: “Θάλασσα και βροχή” (Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ)

Η Έλενα συλλογισμένη. Μιλάει στον Τετερέφ, τον ψάλτη και οικότροφο του σπιτιού.

Ξέρετε στην πόλη που ζούσα, πριν έρθω εδώ, ο άντρας μου ήταν Διευθυντής των φυλακών. Πήγαινα λοιπόν συχνά κι έβλεπα τους φυλακισμένους. Τους αγαπούσα και τους φρόντιζα όσο μπορούσα. Ο άνδρας μου ήταν χαρτοπαίκτης. Έπινε πολύ και πήγαινε συχνά στο κυνήγι. Ήταν μια μικρή επαρχιακή πόλη… Οι άνθρωποι εκεί ήταν… πώς να το πω… σαν σε διαθεσιμότητα. Ήμουνα λεύτερη, δεν έκανα όμως επισκέψεις κι ούτε δεχόμουνα κανέναν. Προτιμούσα να περνάω τον καιρό μου με τους φυλακισμένους… Όλοι τους μ’ αγαπούσαν!… Αλήθεια!… Κι είναι όλοι τους τόσο παράξενοι άμα τους δεις από κοντά!… Είναι άνθρωποι εξαιρετικά απλοί και αγαθοί, σας βεβαιώνω. Καμιά φορά τους κοίταζα και ήταν αδύνατο να πιστέψω πως τούτος εδώ σκότωσε… πως εκείνος έκλεψε… πως ο άλλος είχε κάνει κάποιο άλλο έγκλημα. Κάποτε ρωτούσα κανέναν απ’ αυτούς: «Αλήθεια, εσύ σκότωσες;» «Ναι, σκότωσα, καλή μου Έλενα Νικολάγενα, σκότωσα. Τι να γίνει;» Και μου φαίνονταν πως αυτός ο δολοφόνος είχε φορτωθεί το έγκλημα κάποιου άλλου… Πως αυτός ήταν η πέτρα, να πούμε, όμως το χέρι που την έριξε ήταν αλλουνού. Τους αγόραζα διάφορα βιβλία… τους μοίραζα στα κελιά τους τράπουλες, τάβλια… Τους πήγαινα καπνό και κρασί ακόμα, αλλά πολύ λίγο… Στον περίπατο παίζανε μπάλα… ομάδες… Διασκεδάζανε σαν παιδιά! Αλήθεια σας λέω!… Τους αγόραζα και πουλιά. Κάθε κελί είχε και το δικό του κλουβί. Και τ’ αγαπούσαν… όπως κι εμένα!… Τους άρεσε, ξέρετε, φοβερά να με βλέπουν να φοράω τίποτα χτυπητά χρώματα… Κόκκινα, κίτρινα, να πούμε… Αγαπούσαν πολύ τα χαρούμενα χρώματα… και γω για να τους ευχαριστήσω φορούσα τα πιο παρδαλά φορέματα!… (Αναστενάζει) Διασκέδαζα ωραία μαζί τους! Κοντά σ’ αυτούς η ζωή μου είχε κάποιο νόημα, κάποιο σκοπό. Πέρασαν τρία χρόνια χωρίς να το καταλάβω. Και όταν ο άντρας μου έπεσε από τ’ άλογο και σκοτώθηκε… δεν έκλαψα τόσο γι’ αυτόν, όσο τη φυλακή… Λυπόμουνα κατάκαρδα που θα την άφηνα… Μα κι οι φυλακισμένοι… και κείνοι λυπόντουσαν!..

Κείμενο: ” Η γλώσσα” (Μιχάλης Μακρόπουλος)

Θέμα: “Γράψτε για μια κουβέντα χωρίς λόγια”

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: Survey about Narrative Medicine Live Virtual Group Sessions

---

Η γλώσσα (Μιχάλης Μακρόπουλος)

Μες στα γαβγίσματα, άκουσε το ποδήλατό της απέξω. Ήταν παλιό και σκουριασμένο.

Μπήκε στην κουζίνα, «Μη σηκώνεσαι», του είπε και τον φίλησε. «Πήγατε στην παραλία;»

Το ρώτησε έτσι, για να κάνει κουβέντα, αλλά ήξερε την απάντηση· είχε δει έξω τις γαλότσες του, βρεμένες ακόμα, και μ’ άμμο και φύκια κολλημένα πάνω, και το υγρό του πανωφόρι κρεμασμένο στον γάντζο μέσ’ από την πόρτα.

«Κόπηκες ξανά», του ’πε τρυφερά, αγγίζοντας το κόψιμο στο πιγούνι του. «Το ξυραφάκι έχει στομώσει».

«Έχουμε άλλο;»

«Ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να βρεις ξυραφάκι. Να προσέχεις. Άμα θες, σε ξυρίζω εγώ –σ’ το ’χω πει τόσες φορές».

«Μ’ αρέσει να ξυρίζομαι μόνος μου. Βλέπω το πρόσωπό μου όταν το πασπατεύω. Το ξύρισμα είναι ο καθρέφτης μου».

«Όπως θες. Ήσουν ξεροκέφαλος απ’ όταν σε γνώρισα, και δεν πρόκειται ν’ αλλάξεις. Πήρα Συνφούντ», είπε ύστερα. «Κι ανακυκλωμένο Συνφούντ για τον Μαύρο. Δεν βρίσκεις τίποτ’ άλλο στην αγορά».

«Το Συνφούντ είναι τ’ αγαπημένο μου φαγητό», της είπε χαμογελώντας.

«Σάμπως τρώμε κάτι άλλο;»

«Γι’ αυτό είναι το αγαπημένο μου».

«Κάτσε να φέρω πιάτα και μαχαιροπίρουνα».

Το Συνφούντ δεν χρειαζόταν πιάτο, ούτε μαχαίρι και πιρούνι για να το φας. Μπορούσες απλώς να το ξετυλίξεις, να φας όση ήθελες από την πλάκα και να τυλίξεις ξανά την υπόλοιπη. Όμως της άρεσε να τρώνε σε πιάτα και να κόβουν και να πιρουνιάζουν το φαγητό. Ήταν ό,τι το έκανε να ’ναι αληθινό γεύμα. Ύστερα θα πήγαινε τα δυο πιάτα και τα μαχαιροπίρουνα στην παραλία και θα τα καθάριζε τρίβοντάς τα με άμμο.

Κάθισε αντίκρυ του στο τραπέζι. Έκοψε μια γωνιά της πλάκας και τη μάσησε αργά. Ήταν άγευστη αλλά όχι κι άσχημη. Ή μπορεί να την είχε συνηθίσει απλώς.

«Άκουσες τις ειδήσεις;» τον ρώτησε.

«Όχι. Τι έγινε;»

«Μεγάλη νίκη της Ευρωασιατικής Συμμαχίας στη Γροιλανδία, χιλιάδες νεκροί», του είπε τηλεγραφικά.

Δεν ήξερε τι να της απαντήσει –πλέον, δεν ήξερε ποτέ τι να πει, όποτε του έλεγε κάποια είδηση. Ήθελε να ’χει γνώμη για ό,τι μάθαινε, όπως παλιότερα· όμως του φαινόταν πια πως οι μύριες εξηγήσεις για καθετί αναιρούσαν η μια την άλλην, έτσι θα μπορούσε να ισχυριστεί οτιδήποτε ή το αντίθετό του, κι όλα θα ίσχυαν και δεν θα ίσχυαν εξίσου. Αλλά του άρεσε, που η Λένη ερχόταν με νέα –δεν είχε σημασία αν ήταν τρομερά· ούτως ή άλλως μίκραιναν πάντα, ώστε να γίνουν κουβέντα στο τραπέζι. Το νόημα που ’χε ο μικρός τους κόσμος ήταν φτιαγμένο από τις λέξεις της κι από το τρίξιμο του σκουριασμένου της ποδήλατου, τα γαβγίσματα του σκύλου, το κουδούνισμα που έκαναν τα μαχαιροπίρουνά τους πάνω στα πιάτα καθώς έκοβαν και πιρούνιαζαν το φαγητό, κι ας μη χρειαζόταν κόψιμο και πιρούνιασμα.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία!

 

Ζωγραφική: “Θάλασσα και βροχή” (Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ). 

Θέμα: “Γράψτε για τη στιγμή που είδατε το τοπίο”.    Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: Survey about Narrative Medicine Live Virtual Group Sessions

---

Ζωγραφική: “Θάλασσα και βροχή” (Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ)

Τζέιμς Μακνίλ Γουίστλερ

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτή τη συνεδρία!



Κείμενο: Μάικλ Οντάατζε, Ο Άγγλος ασθενής (απόσπασμα σε μετάφραση Άννας Παπασταύρου από τις Εκδόσεις Πατάκη, 2018).

Θέμα: Γράψτε για ένα χώρο φροντίδας.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συνεδρία, οπότε μείνετε συντονισμένοι.

Καλούμε όσες και όσους συμμετείχατε να αναρτήσετε τα κείμενά σας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε ζωντανή αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτηση. Σας υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για δημόσια πλατφόρμα με ανοιχτή πρόσβαση.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Μάικλ Οντάατζε, Ο Άγγλος Ασθενής (απόσπασμα). Μετάφραση: Άννα Παπασταύρου (Εκδόσεις Πατάκη 2018)

ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ, όπου δούλευε ως τώρα, ισιώνει το κορμί της και κοιτάζει πέρα μακριά. Έχει αισθανθεί μια αλλαγή του καιρού. Κι άλλη ριπή αέρα, ένας ανεπαίσθητος θόρυβος στην ατμόσφαιρα και τα ψηλά κυπαρίσσια σείονται. Γυρίζει κι ανηφορίζει τον λόφο προς το σπίτι, σκαρφαλώνοντας πάνω από μια χαμηλή μάντρα, νιώθοντας τις πρώτες σταγόνες της βροχής στα γυμνά της χέρια. Διασχίζει τη σκεπαστή βεράντα και μπαίνει γρήγορα στο σπίτι.

Στην κουζίνα δε σταματάει, τη διασχίζει κι ανεβαίνει τις σκάλες που είναι στο σκοτάδι κι έπειτα συνεχίζει κατά μήκος του μακρόστενου χολ, στο βάθος του οποίου φαίνεται μια σκλήθρα φως από μια ανοιχτή πόρτα.

Τώρα μπαίνει στο δωμάτιο, το οποίο είναι επίσης κήπος – καμωμένος αυτός από δέντρα και κληματαριές ζωγραφισμένες στους τοίχους του και στο ταβάνι. Ο άντρας είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, το σώμα του είναι εκτεθειμένο στο αεράκι και το κεφάλι του γυρίζει προς το μέρος της, καθώς εκείνη μπαίνει μέσα.

Κάθε τέσσερις μέρες, του πλένει το μαυρισμένο του σώμα, αρχίζοντας από τα κατεστραμμένα πόδια. Βρέχει μια πετσέτα προσώπου και, κρατώντας την πάνω από τους αστραγάλους του, τη στύβει μουσκεύοντάς τον και σηκώνοντας τα μάτια ψηλά, ενώ εκείνος μουρμουρίζει, τον βλέπει να χαμογελάει. Πάνω από τις κνήμες τα εγκαύματα είναι χειρότερα. Μοβ κι ακόμα χειρότερα. Κόκαλα.

Τον έχει φροντίσει για μήνες και γνωρίζει το σώμα καλά, το πέος που κοιμάται σαν ιππόκαμπος, τα λεπτά σφιχτά ισχία. Τα ισχία του Χριστού, σκέφτεται. Είναι ο απελπισμένος της άγιος. Κείτεται ανάσκελα, χωρίς μαξιλάρι, κοιτάζοντας ψηλά, τις φυλλωσιές που είναι ζωγραφισμένες στο ταβάνι, σαν θόλος από κλαδιά, και πάνω από αυτές, τον γαλάζιο ουρανό.

Απλώνει πομάδα καλαμίνης, σε λωρίδες, πάνω στο στήθος του, όπου είναι λιγότερο καμένος, όπου μπορεί να τον αγγίξει. Λατρεύει το κοίλωμα κάτω από την τελευταία πλευρά του, τον μικρό σάρκινο γκρεμό. Φτάνοντας στους ώμους του, τον φυσάει στον αυχένα να τον δροσίσει κι αυτός κάτι ψελλίζει.

«Τι;» τον ρωτάει, καθώς συνέρχεται από την αυτοσυγκέντρωσή της.

Αυτός στρέφει το σκοτεινό πρόσωπό του με τα γκρίζα μάτια προς το μέρος της. Βάζει το χέρι της στην τσέπη της. Ξεφλουδίζει το δαμάσκηνο με τα δόντια της, αφαιρεί το κουκούτσι και πλησιάζει στο στόμα του τη σάρκα του καρπού.

Εκείνος ψιθυρίζει πάλι, παρασέρνοντας την προσηλωμένη καρδιά της νεαρής νοσοκόμας εκεί όπου βρίσκεται ο νους του, μέσα στο πηγάδι των αναμνήσεων όπου βυθιζόταν αδιάκοπα όλους εκείνους τους μήνες προτού πεθάνει.