Μετά από διακοπή δύο ετών, η ελληνόφωνη κοινότητα Αφηγηματικής Ιατρικής συναντήθηκε ξανά διαδικτυακά, με περισσότερες από τριάντα συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Στην πρώτη αυτή συνάντηση σταθήκαμε στον πίνακα  Θεριστές  (1565) του Πίτερ Μπρίγκελ του Πρεσβύτερου.

Το βλέμμα πολλών συμμετεχόντων τράβηξε η κεντρική παρέα του πίνακα: κάποιοι καθισμένοι μαζί, άλλοι μόνοι τους. Τα στάχυα περιγράφηκαν ως συμπαγή, σχεδόν σαν τείχη πολιτείας, ένα σύνορο που ορίζει και διαχωρίζει. Σχολιάστηκε η συνύπαρξη στάσης και ροής: εργάτες σε κίνηση, αμάξια που μετακινούνται, αλλά και η αίσθηση μετατόπισης στον χρόνο, μέσα από την εναλλαγή των χρωμάτων—από τα θερμά στο προσκήνιο στα ψυχρά του βάθους, σαν εποχές που εναλλάσσονται.

Η εποχή του θερισμού φάνηκε καθαρά, μέσα από τις ανθρώπινες δραστηριότητες και την υφή των σταχυών, ενώ πολλοί συνέδεσαν τον πίνακα με την καλοκαιρινή ελληνική ύπαιθρο. Το βλέμμα συχνά σταματούσε στη φιγούρα του ξαπλωμένου ανθρώπου· η ανάπαυση προβαλλόταν ως απαραίτητη παύση μέσα σε μια μέρα σωματικής κόπωσης.

Μία συμμετέχουσα σημείωσε την ηρεμία και τη σταθερότητα της σκηνής, «όλα ήσυχα και βατά, φτιαγμένα καλά» – μια φράση που επανήλθε ως υπόμνηση των καιρών ειρήνης, και λειτούργησε σαν αντίστιξη στο συλλογικό αίσθημα αστάθειας της εποχής μας. Άλλοι στάθηκαν στην καθαρότητα των γραμμών και στη γεωμετρία της σύνθεσης, εστιάζοντας στην αίσθηση τάξης και συλλογικής εργασίας.

Παρατηρήθηκε μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στην πληθώρα λεπτομερειών του τοπίου και στα αδρά, σχεδόν απρόσωπα χαρακτηριστικά των ανθρώπινων μορφών. Με μια πιθανή εξαίρεση: τα μάτια. Το βλέμμα παρέμεινε έντονο, παρόν, και μέσα από αυτό γεννήθηκε η σκέψη πως ίσως εκεί βρίσκεται το σημείο σύνδεσης — ένας υπαινιγμός ότι ο εαυτός γίνεται αντιληπτός μέσα από τα μάτια του άλλου.
 
Στο επίκεντρο βρέθηκε επίσης η έννοια της γονιμότητας: της γης, μέσα από τα πυκνά στάχυα και τα χρώματα· των πουλιών, που φωλιάζουν στο φύλλωμα του δέντρου που δεσπόζει στο κέντρο· και των ανθρώπων, με υπερτονισμένα χαρακτηριστικά φύλου και την υποψία παιδιών ανάμεσα στις μορφές που ξεκουράζονται κάτω από το δέντρο.

Σχολιάστηκαν τα μεσαιωνικά στοιχεία στην ενδυμασία των μορφών, στην αρχιτεκτονική των κτηρίων και στα μεταφορικά μέσα που διακρίνονται. Μέσα από τη συλλογική παρατήρηση, αναδείχθηκαν σκέψεις γύρω από τη θέση των αγροτών στο προσκήνιο. Η αγροτική τάξη προβάλλεται έντονα, με τα σώματα των εργατών—γειωμένα, υλικά, ορατά—να κυριαρχούν. Η σωματική εργασία, η σχέση του ανθρώπου με τη γη και η πρωτοκαθεδρία του μόχθου αναδείχθηκαν ως κεντρικά στοιχεία της σύνθεσης.

Η παρουσία των αγροτών στο προσκήνιο σχολιάστηκε ως μια μετατόπιση εστίασης: όχι οι ήρωες ή οι βασιλείς, αλλά η καθημερινή ζωή, η εργασία και η ανάπαυση γίνονται άξια αναπαράστασης — μια χειρονομία που φάνηκε να φέρει μαζί της σεβασμό και υπαινικτική κοινωνική κριτική.
Καθώς οι εργάτες στέκονται κοντά μας, σχεδόν σε φυσική εγγύτητα, το βλέμμα μας στρέφεται προς αυτούς. Η δυνατότητα ταύτισης ενισχύεται· η εμπλοκή του θεατή στο κοινό «εδώ και τώρα» της σκηνής έγινε, μέσα από τα λόγια των συμμετεχόντων, σχεδόν αναπόφευκτη.

Στο τέλος του πρώτου μέρους, επιχειρήσαμε να προσεγγίσουμε τον πίνακα με τις αισθήσεις μας. Φανταστήκαμε ότι βρισκόμαστε μέσα του – ακούσαμε τζιτζίκια, τον ήχο του δρεπανιού, τις κουβέντες των ανθρώπων, τη σιωπή του μεσημεριού. Μαζί επιτελέσαμε μια σωματική, σχεδόν κινητική ανάγνωση ενός κόσμου φαινομενικά στατικού, αλλά γεμάτου μικρές κινήσεις, ροές και σχέσεις.

Το έναυσμα για το δεύτερο μέρος της συνάντησης ήταν η φράση: «Γράψτε για μια στιγμή ανάπαυσης». Τα κείμενα που προέκυψαν φώτισαν πολλαπλές εκφάνσεις της ανάπαυλας – φυσικές, συναισθηματικές και αισθητηριακές.

Πολλοί συμμετέχοντες εμπνεύστηκαν άμεσα από τον πίνακα: η φύση, το καλοκαίρι, η μεσημεριανή ησυχία, τα χρώματα, οι αισθήσεις. Αυτά τα στοιχεία μετουσιώθηκαν σε μια στοχαστική στάση μέσα στο παρόν. Τα κείμενα απέπνεαν αίσθημα γείωσης, ελπίδας και ηρεμίας. Μία συμμετέχουσα μίλησε για τις αισθήσεις ως «άγκυρα στο φουρτουνιασμένο μυαλό» — μια φράση που συνοψίζει τη λειτουργία της γραφής ως σημείο σταθερότητας μέσα στην καθημερινή ένταση.

Άλλοι επέστρεψαν στα παιδικά τους καλοκαίρια, όπου η ανεμελιά και η φροντίδα αναδύθηκαν μέσα από μορφές που απέπνεαν αθωότητα και ζεστασιά. Η γραφή λειτούργησε ως επιβράδυνση του χρόνου, μια απάντηση στους απαιτητικούς ρυθμούς του παρόντος.

Πολλές αφηγήσεις ανέσυραν αισθήσεις: η γεύση από σύκα, η υφή του καλοκαιρινού φωτός στο δέρμα, η άμμος, τα βότσαλα, το υγρό στοιχείο. Άλλοι άγγιξαν με τη γραφή τους όσα ο πίνακας αφήνει να εννοηθούν: την απόλαυση της ξεκούρασης, τη σωματική χαλάρωση, τη χαρά που γεννιέται όταν τα μέλη του σώματος παραδίνονται στο εδώ και τώρα. Την ομορφιά της μοναχικότητας. Και την υπενθύμιση ότι αυτές οι στιγμές δεν είναι πολυτέλεια μόνο του καλοκαιριού, αλλά κάτι που αξίζει να διεκδικούμε καθημερινά.

Ξεχώρισε μια εικόνα: το μακροβούτι ως πράξη ανάπαυλας. Παρότι απαιτεί κράτημα της αναπνοής, εδώ η βουτιά περιγράφηκε ως ανάσα: μια προσωρινή βύθιση σ’ έναν κόσμο χωρίς θόρυβο, χωρίς βιασύνη. Ένας εσωτερικός τόπος παύσης και σιωπής.

Πολλοί μίλησαν για την ίδια τη συνάντησή μας ως τέτοιο καταφύγιο. Το μοίρασμα σκέψεων, η συνύπαρξη, η επιστροφή στην έννοια του «εμείς» νοηματοδότησαν ποικιλοτρόπως την αρχή του καλοκαιριού και την προσμονή για περισσότερες στιγμές ανάπαυσης και σύνδεσης. 
Και κάπως έτσι, ένας κύκλος ανοίγει ξανά. 

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Οι Θεριστές (Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος)

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: “Το πρόσωπο στη φωτογραφία” (Έρση Σωτηροπούλου, από τη συλλογή Η Τέχνη να μην Αισθάνεσαι Τίποτα)

Θέμα: “Υπάρχει μια φωτογραφία μου…”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

“Το πρόσωπο στη φωτογραφία” (Έρση Σωτηροπούλου, από τη συλλογή Η Τέχνη να μην Αισθάνεσαι Τίποτα)

Υπάρχει μια φωτογραφία μου στη Μαδουρή. Φοράω ένα άσπρο μπλουζάκι κι έρχομαι από τη θάλασσα μ’ έναν κουβά γεμάτο νερό. Βρίσκομαι μέσα στο φως, ο ήλιος χτυπάει από ψηλά. Προφανώς πηγαίνω στην τουαλέτα που ήταν εξωτερική, για να αφήσω τον κουβά. Ο καθένας μας, όταν τελείωνε, έπρεπε να κατέβει στην παραλία και να τον ξαναγεμίσει για τον επόμενο. 

       Ο φακός μάλλον με αιφνιδίασε, δεν χαμογελάω αλλά ούτε φαίνομαι ενοχλημένη. Στο αριστερό αυτί διακρίνεται ένα μικρό σκουλαρίκι. Παρόλο που θυμάμαι το σκουλαρίκι, έναν χρυσό κρίκο, δεν αισθάνομαι καμιά οικειότητα για το πρόσωπο της φωτογραφίας. Είμαι εντελώς εγώ, αλλά και δεν είμαι. Για κάποιο λόγο δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Τα χρόνια που πέρασαν έχουν σταθεί ανάμεσά μας, ένα βαρύ νεφέλωμα από φίλους που έφυγαν, ραντεβού που χάθηκαν, μικρά και μεγάλα γεγονότα. Πολλά έχουν συμβεί και το πρόσωπο της φωτογραφίας τα αγνοεί.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Χορογραφία: “Μην εγκαταλείπεις” (Γιον Μπουρζουά) 

Μουσική σύνθεση: “Φεγγαρόφωτο” (Κλοντ Ντεμπισί) – εκτέλεση: Αλεξάντρ Θαρό (πιάνο)

θέμα: “Γράψτε για μία δεύτερη ευκαιρία”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Μουσική: “Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά” (Υπόγεια Ρεύματα)

θέμα: “Γράψτε για τη φορά που η φωνή σας ενώθηκε με τις φωνές των άλλων”.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: Κώστας Κατσουλάρης, “Σχεδία” (συλλογή διηγημάτων Αφαίας και Τελαμώνος, 2021).

θέμα: Γράψτε για τη φορά που ο καιρός άλλαξε 

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Κώστας Κατσουλάρης, «Σχεδία» (Αφαίας και Τελαμώνος. Μεταίχμιο, 2021)

Την εικοστή πρώτη μέρα ανοίξαμε τον φεγγίτη και ένας λαμπρός ήλιος τρύπησε το σκοτάδι και τα βλέφαρά μας. Πεταχτήκαμε όρθιοι αλαλάζοντας και κουτρουβαλήσαμε στον ημιώροφο, σχεδόν παρασύροντας τον Στέργιο, που είχε και αυτός σηκωθεί και πάσχιζε να μας ακολουθήσει σέρνοντας το πρησμένο πόδι του στις σκάλες σαν κούτσουρο. Στριμωχτήκαμε στη στενή βεράντα, με τα μισόκλειστα μάτια μας να πονούν, μαθημένα για τόσες εβδομάδες στο λιγοστό φως των κεριών. Η ατμόσφαιρα ήταν κρυστάλλινη, ο αέρας ασάλευτος, μια διαφορετική πόλη αποκαλύφθηκε μπροστά μας. Νερό σκέπασε τα πάντα, σε ύψος τεσσάρων με πέντε μέτρων, όσο έφτανε το μάτι× το χρώμα του, που τις προηγούμενες μέρες ήταν σκούρο καφέ, βορβορώδες και θυμωμένο, τώρα ήταν έντονα πράσινο, λες και ο κατακλυσμός είχε παρασύρει από τα γύρω βουνά όλη τη χλωροφύλλη. Προς τη μεριά της Ακρόπολης, σε μια από τις λιγοστές νεόδμητες πολυκατοικίες στη συνοικία, ένα κόκκινο βαν είχε σφηνώσει στον ημιώροφο, η αριστερή πίσω ρόδα του μετεωριζόταν στον αέρα. Ακριβώς κάτω από το μπαλκόνι μας, ένα κοκαλιάρικο λευκό σκυλί ισορροπούσε ατάραχο σε μια μουλιασμένη πόρτα, πλέοντας καταμεσής του δρόμου, με βλέμμα πράο, προσηλωμένο στον ορίζοντα. Είχαμε σωθεί.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: ποίηση Λιάνας Σακελλίου (από τη συλλογή Πορτρέτο Πριν το Σκοτάδι, 2010)

θέμα: Γράψτε για τη σιωπή.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Λιάνα Σακελλίου. Πορτρέτο Πριν το Σκοτάδι. Τυπωθήτω, 2010. Δίγλωσση έκδοση (ελλ. & αγγλ.) μτφρ.

Συμβαίνει αυτό τη στιγμή

μιας αναχώρησης,

συμπεριφορά ενστικτώδης,

κάτι με τρόπο τελεσίδικο.

Θα μπορούσε ν’ αποδοθεί

στη σιωπή του βυθού.

Ίσως πάντα να γίνεται έτσι.

Κι ωστόσο μοιάζει παράξενο.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

ταινία: Casus Belli (σκηνοθεσία: Γιώργος Ζώης, 2010)

θέμα: Γράψτε για τη φορά που περιμένατε στην ουρά.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

ποίημα: Αργύρης Χιόνης, “Χέρια” (από τη συλλογή Λεκτικά Τοπία, 1983).

θέμα: Γράψτε για κάτι που έμεινε στη μέση.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Αργύρης Χιόνης, «Χέρια» (από τη συλλογή Λεκτικά Τοπία, 1983)

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν – τάχα χαιρετώντας – σ’ άλλους
Τ’ αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή – το χειρότερο – τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε
Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Ζωγραφική: Μαρία Φιλοπούλου, “Κολυμβητές κάτω από το νερό” (2016)

Θέμα: “Γράψτε γι’ αυτό που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Στην τελευταία αυτή συνεδρία για το 2022, είκοσι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Ολλανδία, την Κύπρο και διάφορες περιοχές της Ελλάδας συναντήθηκαν για να συζητήσουν το ποίημα «Ύπνος στο δάσος» της Αμερικανίδας ποιήτριας Mary Oliver σε μετάφραση Κώστα Λιννού.

Η ατμόσφαιρα ηρεμίας που αποπνέει το ποίημα, σαν «παφλασμός μιας πέτρας στο νερό», λειτούργησε σαν νανούρισμα, «σαν μια αγκαλιά που με κρατούσε συνειδητά μέσα στον εαυτό μου» όπως σχολίασε μια συμμετέχουσα ή «μια τέλεια αφήγηση», όπως ανέφερε κάποια άλλη, καθώς φέρνει στο φως στα «μικρά βασίλεια» της καθημερινότητας, την ομορφιά των οποίων συνήθως αγνοούμε. Παρομοιάστηκε επίσης με την κατάδυση στον κόσμο των ονείρων, μιας βύθισης στο συμβολικό, αλλά και με «ένα μικρό θάνατο». Υπό το πρίσμα αυτής της ανάγνωσης, το ποίημα ειδώθηκε ως μια αφήγηση της εμπειρίας του θανάτου, που κάθε άλλο παρά τρομακτικός και αγωνιώδης μοιάζει. Όπως παρατηρήθηκε, οι εκφράσεις «παλεύοντας» και «φωτισμένη καταδίκη» έρχονται σε αντίθεση με την αρχική αυτή ατμόσφαιρα ηρεμίας, σαν «ένα απότομο ξύπνημα», που ερμηνεύτηκε τόσο ως η σύγκρουση επιθυμίας και πραγματικότητας, εσωτερικού κόσμου και εξωτερικών/κοινωνικών επιταγών αλλά και ως ένα πέρασμα από το ευχάριστα οικείο στο ανοίκειο και το υπερβατικό: όπως η φύση βρίσκεται σε μια διαρκή παλλόμενη κίνηση, έτσι και ο εαυτός ζυμώνεται διαρκώς στην πορεία του προς την απόλυτη επανένωση μαζί της, όπου τα όρια ζωής και θανάτου είναι θολά και ανεπαίσθητα. Όπως διατύπωσε μια άλλη συμμετέχουσα, «τυχερός όποιος μπορεί να παλεύει με τη φωτισμένη καταδίκη,» ερμηνεύοντας αυτή τη σισύφεια πάλη ως την πεμπτουσία της ύπαρξης: η νύχτα στο δάσος σαν μια στιγμή γαλήνιας ανασύνταξης για «ένα πλάσμα που προσπαθεί να βρει τα ανθρώπινα μέτρα του» και να ξαναριχτεί στον αγώνα. Το υγρό στοιχείο, η οργανική ύλη με τις μυρωδιές και τις υφές της, και το σκοτάδι που κυριαρχούν στο ποίημα οδήγησαν σε ενδιαφέροντες συνειρμούς, όπως εικόνες μιας «καλοζωισμένης αγρότισσας» με τον σπόρο μέσα στην ποδιά της, έτοιμη να τον ρίξει στη γη, ή μιας ετοιμόγεννης γυναίκας, παραπέμποντας έτσι στην επιστροφή στη μητέρα/φύση, στις υπόγειες διεργασίες της ζωής έτοιμης να βλαστήσει, και στην ασφαλή «μήτρα» των παιδικών αναμνήσεων.

Η ομάδα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον αριθμό 12 και τους συμβολισμούς του: από το αρχαίο Ελληνικό δωδεκάθεο ως τους δώδεκα Αποστόλους της Καινής Διαθήκης, συζητήθηκε η θεϊκή ενέργεια που έχει αποδοθεί σε αυτό τον αριθμό ανά τους αιώνες καθώς και η μεταμορφωτική διάσταση της δωδέκατης ώρας (βλ. 12 τα μεσάνυχτα στο παραμύθι της Σταχτοπούτας), ως η μεταιχμιακή στιγμή της μετάβασης από τη μια μέρα στην άλλη, της εισόδου του μεταφυσικού στον φυσικό μας κόσμο, ακόμη και του θανάτου.

Το θέμα στο οποίο η ομάδα ανταποκρίθηκε γραπτώς ήταν «περιγράψτε (με λέξεις ή σχέδιο) το πώς φαντάζεστε την επόμενη μέρα». Από ένα e-mail που κάποια φαντάστηκε να συντάσσει ενώ λίγο πιο μακριά κάποιον τον είχε μόλις προδώσει η καρδιά του, μιλώντας για το φόβο του τι θα ξημερώσει και για την ίδια η επόμενη μέρα, από την κάθε ανάσα ως ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος, τη μυρωδιά του σκοταδιού ως μυρωδιά της μητέρας, μέχρι τον αντικατοπτρισμό του φεγγαριού στα παλλόμενα νερά μιας λίμνης και τα ζωηρά χρώματα που αφήνει πίσω του ο ήλιος στο αέναο ταξίδι της βασιλείας του, στα κείμενα που δημιούργησαν οι συμμετέχουσες ενέπλεξαν το σύνολο των αισθήσεων με τρόπο ευφάνταστο και συγκινητικό, με οικονομία λόγου και πυκνές μεταφορές.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Μαίρη Όλιβερ,  «Ύπνος στο δάσος»

(Μετάφραση: Κώστας Λιννός)

Σκέφτηκα πως η γη με θυμήθηκε,
Ότι με ξαναδέχτηκε τόσο τρυφερά, τακτοποιώντας
τις σκούρες ποδιές της, τις τσέπες της
γεμάτες με λειχήνες και σπόρους. Κοιμήθηκα
όπως ποτέ πριν, μια πέτρα
στην κοίτη του ποταμού, τίποτα
ανάμεσα σε μένα και τη λευκή φωτιά των άστρων
εκτός απ’ τις σκέψεις μου, κι αυτές έπλεαν
ελαφριές σαν νυχτοπεταλούδες ανάμεσα στα κλαδιά
των τέλειων δέντρων. Όλη νύχτα
άκουγα τα μικρά βασίλεια ν’ ανασαίνουν
γύρω μου, τα έντομα, και τα πουλιά
που κάνουν τη δουλειά τους στο σκοτάδι. Όλη νύχτα
υψωνόμουν και βυθιζόμουν, σαν μέσα σε νερό,
παλεύοντας με μια φωτισμένη καταδίκη. Με την αυγή
είχα εξαφανιστεί το λιγότερο δώδεκα φορές μέσα σε κάτι καλύτερο.