Live Virtual Group Session: 6PM EDT May 23rd 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we a read a short story The short arm of chromosome 4 by Frank Huyler, posted below. 

Our prompt was: Suddenly it was clear —

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Friday May 27th at 12pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


The Blood of Strangers. Stories From Emergency Medicine. An Owl Book. Henry Holt and Company | New York 1999.

Short Story The short arm of chromosome 4 by Frank Huyler


Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 22 Μαΐου, 7:30 μ.μ. ΕΕSΤ

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί (απόσπασμα)

θέμα: Αυτός ο κόσμος…

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey


Οδυσσέας Ελύτης, Το Άξιον Εστί.  Απόσπασμα από τον τρίτο ύμνο της Γενέσεως (Ίκαρος, 1959)

          Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
          Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ’ εικόνα

και ομοίωσή μου:
  Ίπποι πέτρινοι με τη χαίτη ορθή
  και γαλήνιοι αμφορείς
  και λοξές δελφινιών ράχες
η Ίος η Σίκινος η Σέριφος η Μήλος
«Κάθε λέξη κι από ‘να χελιδόνι
για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» είπε
Και πολλά τα λιόδεντρα
          που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
          κι ελαφρό ν’ απλώνεται στον ύπνο σου
και πολλά τα τζιτζίκια
          που να μην τα νιώθεις
          όπως δε νιώθεις το σφυγμό στο χέρι σου
αλλά λίγο το νερό
          για να το ‘χεις Θεό και να κατέχεις τι σημαίνει ο λόγος του
και το δέντρο μονάχο του
          χωρίς κοπάδι
          για να το κάνεις φίλο σου
και να γνωρίζεις τ’ ακριβό του τ’ όνομα

φτενό στα πόδια σου το χώμα
          για να μην έχεις πού ν’ απλώσεις ρίζα
          και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
         για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη.

  ΑΥΤOΣ
  ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!


Live Virtual Group Session: 12PM EDT May 20th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we read a poem The Rolling Saint by Aimee Nezhukumatathil, posted below. 

Our prompt was: Write about a time you kept going.”

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Monday May 23rd at 6pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


The Rolling Saint by Aimee Nezhukumatathil

Lotan Baba, a holy man from India, rolled on his side for            
        four thousand kilometers across the country in his quest for            
        world peace and eternal salvation.                  

  —Reuters
                                                                            
He started small: fasting here and there,
days, then weeks. Once, he stood under
a banyan tree for a full seven years, sitting
            for nothing—not even to sleep. It came
            to him in a dream: You must roll
            on this earth, spin your heart in rain,
                        desert, dust. At sunrise he’d stretch, swab
                        any cuts from the day before, and lay prone
                        on the road while his twelve men swept
            the ground in front of him with sisal brooms.
            Even monkeys stopped and stared at this man
            rolling through puddles, past storefronts
where children would throw him pieces
of butter candy he’d try and catch
in his mouth at each rotation. His men
            swept and sang, swept and sang
            of jasmine-throated angels
            and pineapple slices in kulfi cream.
                        He rolled and rolled. Sometimes
                        in his dizzying spins, he thought
                        he heard God. A whisper, but still.

Source: Miracle Fruit (Tupelo Press, 2003)

Live Virtual Group Session: 6PM EDT May 16th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we read a poem Heavy from the poetry collection Thirst by Mary Oliver, posted below. 

Our prompt was: Begin your writing with ‘That time I thought…’ or Write about taking the time to linger.”

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Friday May 20th at 12pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


Heavy from the poetry collection Thirst by Mary Oliver

That time
I thought I could not
go any closer to grief
without dying

I went closer,
and I did not die.
Surely God
had his hand in this,

as well as friends.
Still, I was bent,
and my laughter,
as the poet said,

was nowhere to be found.
Then said my friend Daniel,
(brave even among lions),
“It’s not the weight you carry

but how you carry it –
books, bricks, grief –
it’s all in the way
you embrace it, balance it, carry it

when you cannot, and would not,
put it down.”
So I went practicing.
Have you noticed?

Have you heard
the laughter
that comes, now and again,
out of my startled mouth?

How I linger
to admire, admire, admire
the things of this world
that are kind, and maybe

also troubled –
roses in the wind,
the sea geese on the steep waves,
a love
to which there is no reply?

Live Virtual Group Session: 12PM EDT May 11th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we took a close look at a dance video The Choreography of Care concept by Christy Stoeten & Sarah Kim, MD, posted below. 

Our prompt was: Write about how you move through your day.

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Monday May 16th at 6pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


The Choreography of Care concept by Christy Stoeten & Sarah Kim, MD

Core Team:
Concept by... Christy Stoeten  |  Sarah Kim, MD
Director/Editor… Sonia Gemmiti
Producer…  Sarah Kim, MD  |  Christy Stoeten
Director of Photography…  Katie Cooper
Composer…  Danielle Goudge, RN
Choreography…  Christy Stoeten  |  Sarah Kim, MD
1st Assistant Camera…  Yuri Markarov
Colourist...  Matthew Barnett
Sound Engineer...  Mark Rozeluk

Live Virtual Group Session: 6PM EDT May 9th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we read a poem Red Brocade by Naomi Shihab Nye, posted below. 

Our prompt was: Write about what you might serve a stranger who arrives at the door.

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Wednesday May 11th at 12pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


Red Brocade by Naomi Shihab Nye

The Arabs used to say,
When a stranger appears at your door,
feed him for three days
before asking who he is,
where he’s come from,
where he’s headed.
That way, he’ll have strength
enough to answer.
Or, by then you’ll be
such good friends
you don’t care.
 
Let’s go back to that.
Rice? Pine nuts?
Here, take the red brocade pillow.
My child will serve water
to your horse.
 
No, I was not busy when you came!
I was not preparing to be busy.
That’s the armor everyone put on
to pretend they had a purpose
in the world.
 
I refuse to be claimed.
Your plate is waiting.
We will snip fresh mint
into your tea.

Copyright © by Naomi Shihab Nye. Used with the permission of the author.


Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 8 Μαΐου, 7:30 μ.μ. ΕΕSΤ

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: “Κάτι θα γίνει, θα δεις” (Χρήστος Οικονόμου)

θέμα: Γράψτε για τη φορά που (δεν) διστάσατε

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey


Χρήστος Οικονόμου, απόσπασμα από το διήγημα «Κάτι θα γίνει θα δεις» (Κάτι θα γίνει, θα δεις: Διηγήματα. Πόλις, 2010)

Κατά τις έντεκα κάνω διάλειμμα για τσιγάρο οπότε μπαίνει η Ρίτα φουριόζα στο θάλαμο και μου λέει καλά δεν θα το πιστέψεις αυτό που έγινε θα πάθεις πλάκα. Τι έγινε, της λέω. Σου ζήτησε γιατρός να βγείτε; Την ξέρεις τώρα τη Ρίτα πώς μεγαλοπιάνεται καημό το ‘χει από μικρή να βρει γιατρό ή στρατιωτικό. Κόφ’ την πλάκα μου λέει και δώσε βάση. Πριν λίγο κουβάλησαν με τ’ ασθενοφόρο ένα ζευγάρι απ’ τον Κορυδαλλό. Μια δικιά μας κι έναν ξένο. Βούλγαρος Ρουμάνος δεν κατάλαβα. Νεαροί είναι ζευγαράκι. Αυτός είναι φυλακισμένος κι αυτή πήγε να τον δει στο επισκεπτήριο. Αυτός είναι να τον στείλουν σε λίγες μέρες στη χώρα του, πώς το λένε να τον εκδώσουν. Που λες την ώρα του επισκεπτηρίου βγάζει η κοπελίτσα από κάπου μια κόλλα μια λόγκο ξερωγώ και πασαλείβεται και τσουπ κολλάνε τα χέρια τους. Κατάλαβες. Για να μείνουν πάντα μαζί για να μη χωρίσει ποτέ απ’ τον καλό της. Απίστευτο; Κόλλησαν τα χέρια τους με λόγκο για να μη χωρίσουν. … Άκου ρε φιλενάδα τι γίνεται στον κόσμο. Τρελό δεν είναι; Και τώρα τους κουβάλησαν εδωπέρα για να τους ξεκολλήσουνε οι γιατροί τα χέρια. Τους πήγαν πάνω στον δεύτερο. Ξέρεις σ’ εκείνο το θάλαμο για τους φυλακισμένους. Έχουν βάλει κι ένα αστυφύλακα να φυλάει καραούλι. Τώρα δα έγινε. … Τίποτα ναρκομανείς θα ‘ναι πάω στοίχημα. Κουνήσου απ’ τη θέση σου κορίτσι μου μακριά από μας τέτοια πράγματα. […]

Παίρνω τους κουβάδες και τις σκούπες κι ανεβαίνω πάνω στον δεύτερο. Δεν ξέρω τι μ’ είχε πιάσει. Ήθελα να τους δω. Ήθελα να δω πώς είναι ήθελα να τους δω. Κείνος ο θάλαμος που σου λέω για τους φυλακισμένους είναι στο βάθος του διαδρόμου δίπλα στις τουαλέτες. Πράγματι μπροστά στην πόρτα κάθεται ένας αστυνομικός νεαρός και καπνίζει και παίζει με το κινητό του.  Με βλέπει που πλησιάζω με τα σύνεργα και λέω πως δεν θα μ’ αφήσει να μπω — με κοιτάει στραβά απ’ την κορφή στα νύχια. Μ’ αφήνει να περιμένω λίγο κι ύστερα κουνάει το χέρι του σα να διώχνει καμιά μύγα απ’ τη μύτη του.

Ο θάλαμος έχει σιδερένια πόρτα με λουκέτο κι ένα κρεβάτι μονό κι ένα παράθυρο με κάγκελα και σήτα. Σωστό κελί. Δεν καθαρίζουμε συχνά εκεί μέσα. Εγώ ζήτημα είναι να ‘χω μπει δυο τρεις φορές. Ο νεαρός είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Γυμνός απ’ τη μέση και πάνω έχει τα μάτια κλειστά και το δεξί χέρι στο στήθος. Το αριστερό του χέρι είναι ενωμένο με το δεξί χέρι της κοπέλας που κάθεται δίπλα του στην άκρη του κρεβατιού και κοιτάει απ’ το παράθυρο. Τις παλάμες τους δεν μπορώ να τις δω γιατί είναι τυλιγμένες με γάζες. Καλά το ‘πε η Ρίτα παιδιά είναι. Όχι πάνω από εικοσιδυό χρονώ. Αλλά δεν μοιάζουν για ναρκομανείς — το κορίτσι τουλάχιστο. Με το που μπαίνω αυτός ανοίγει τα μάτια του και με κοιτάει ζαβλακωμένος κι ύστερα αναστενάζει και τα ξανακλείνει. Το κορίτσι όμως χαμογελάει κι ανασηκώνεται. Στρώνει με το ελεύθερο χέρι τη φούστα της που έχει ανεβεί ψηλά πάνω απ’ τα γόνατα. Τα μάγουλά της κατακόκκινα. 

Συγνώμη για την ενόχληση, λέω. Δε θα’ αργήσω. Αρχίζω να καθαρίζω με το πάσο μου δε βιάζομαι καθόλου. Έτσι κι αλλιώς τι να καθαρίσεις εκεί μέσα. Στο μεταξύ όλο και ρίχνω καμιά ματιά να δω τι κάνουν. Σκέφτομαι να πω κάτι. Σκέφτομαι να τη ρωτήσω αν είναι καλά τι τους είπαν οι γιατροί πόσες μέρες θα τους κρατήσουν στο νοσοκομείο αν θα τους κάνουν εγχείρηση τέτοια πράγματα. Θέλω να τη ρωτήσω αν ήτανε δικιά της ιδέα να κολλήσουν τα χέρια τους και τι κόλλα έβαλε και τι έκαναν οι φύλακες όταν την πήραν είδηση. Τη χτύπησαν την έβρισαν; Ένα σωρό πράγματα θέλω να τη ρωτήσω. Φοβάμαι όμως μη μ’ ακούσει ο άλλος απ’ έξω και με διώξει. Άσε κιόλας λέω που μπορεί να μην έχει όρεξη για κουβέντες. Δε της φτάνουν τα δικά της να ‘χει τώρα και μια καθαρίστρια μια ξένη να τριγυρνάει στα πόδια της και να ρωτάει τι και πώς και γιατί.

Καθώς σφουγγαρίζω ακούω το νεαρό να μουρμουρίζει κάτι. Το κορίτσι σκύβει και του χαϊδεύει το μέτωπο και τα μαλλιά. Ύστερα γυρίζει και με ρωτάει ψιθυριστά αν έχω τσιγάρα. Πώς βέβαια λέω κι εγώ ψιθυριστά και βγάζω το πακέτο μου. Παίρνει ένα τ’ ανάβει και το βάζει στο στόμα του νεαρού. Της λέω με νοήματα να κρατήσει το πακέτο. Κρατήστε το της λέω έχω κι άλλο κάτω. Τη ρωτάω αν χρειάζονται τίποτα άλλο. Άμα θέλει να φωνάξω καμιά νοσοκόμα ή να φέρω λίγο νερό ή τίποτα να τσιμπήσουν απ’ την καντίνα. Της λέω στα κρυφά πάντα πως έχω φέρει γεμιστά απ’ το σπίτι και φέτα και ψωμί μα δεν ξέρω αν θα μ’ αφήσει ο φύλακας να τους τα δώσω.

Εντάξει είμαστε μου λέει με χαμόγελο και κοκκινίζει κι άλλο. Ευχαριστούμε πολύ. Εντάξει είμαστε. Ευχαριστούμε.  

Και τότε γίνεται κάτι παράξενο. Έτσι όπως μιλάμε με ψουψουψού και νοήματα μου απλώνει το χέρι. Εγώ τώρα δεν ξέρω γιατί διστάζω. Δεν ξέρω γιατί αλλά διστάζω να πιάσω το χέρι της. Αλήθεια. Στέκομαι σα ζωντόβολο εκεί πέρα με τη σφουγγαρίστρα και κοιτάω το χέρι που είναι απλωμένο προς το μέρος μου. Μια σταλιά είναι. Ένα χεράκι τοσοδά άσπρο και αδύνατο.

Το κορίτσι χαμογελάει αλλά είναι λιγάκι στραβό το χαμόγελό της. Ξέρεις όπως όταν σου κάνει ένεση ο οδοντίατρος και το στόμα σου πρήζεσαι και μουδιάζει. Ύστερα σκύβει μπροστά και —

Μη φοβάστε μου λέει ψιθυριστά. Δεν έχω βάλει κόλλα. 


Live Virtual Group Session: 12PM EDT May 6th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we took a close look at a performance titled She – Spoken Word by Deborah Emmanuela, a poet and artist from Singapore, posted below. 

Our prompt was: “She…

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Monday May 9th at 6pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page


She – Spoken Word by Deborah Emmanuela


Live Virtual Group Session: 6PM EDT May 2nd 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we took a close look at a scene from the HBO film production of Angels in America directed by Mike Nichols and written by Tony Kushner, posted below. 

Our prompt was: “Describe your own heaven.

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Friday May 6th at 12pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.



Live Virtual Group Session: 12PM EDT April 29th 2022

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we read a poem Some Feel Rain by Joanna Klink, posted below. 

Our prompt was: “Write about a time of wonder.

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Please join us for our next session Monday May 2nd at 6pm EDT,  with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.


Some Feel Rain by Joanna Klink

Some feel rain. Some feel the beetle startle
in its ghost-part when the bark
slips. Some feel musk. Asleep against
each other in the whiskey dark, scarcely there.
When it falls apart, some feel the moondark air
drop its motes to the patch-thick slopes of
snow. Tiny blinkings of ice from the oak,
a boot-beat that comes and goes, the line of prayer
you can follow from the dusking wind to the snowy owl
it carries. Some feel sunlight
well up in blood-vessels below the skin
and wish there had been less to lose.
Knowing how it could have been, pale maples
drowsing like a second sleep above our temperaments.
Do I imagine there is any place so safe it can’t be
snapped? Some feel the rivers shift,
blue veins through soil, as if the smokestacks were a long
dream of exhalation. The lynx lets its paws
skim the ground in snow and showers.
The wildflowers scatter in warm tints until
the second they are plucked. You can wait
to scrape the ankle-burrs, you can wait until Mercury
the early star underdraws the night and its blackest
districts. And wonder. Why others feel
through coal-thick night that deeply colored garnet
star. Why sparring and pins are all you have.
Why the earth cannot make its way towards you.