Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 27 Μαρτίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

2 Comments March 27, 2022 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: Η αυλή των θαυμάτων (Ιάκωβος Καμπανέλλης)

θέμα: Γράψτε για τη φορά που δεν κατανοήσατε/δεν γίνατε κατανοητοί από κάποιον.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Απόσπασμα από το θεατρικό έργο Η Αυλή των θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1957)

Το έργο αρχίζει ένα σούρουπο στις αρχές του καλοκαιριού. Η ΜΑΡΙΑ κάθεται σ ένα πεζούλι δεξιά και κεντά ένα τραπεζομάντιλο. Η ΒΟΥΛΑ έχει στηρίξει στην ξύλινη σκάλα ένα καθρέφτη και κόβει μονάχη τα μαλλιά της. Στο παράθυρο του σπιτιού του ΙΟΡΔΑΝΗ ο γιος του ο ΓΙΑΝΝΗΣ διαβάζει ένα βιβλίο. Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ μ’ ένα μπόγο στρωσίδια στον ώμο έρχεται απ’ το βάθος κι ανεβαίνει στην ταράτσα…

ΒΟΥΛΑ: Γιάννη…

ΓΙΑΝΝΗΣ: Ε;

ΒΟΥΛΑ: Ο μπαμπάς σου ανεβαίνει στο αστεροσκοπείο…

ΜΑΡΙΑ: Ώρα του είναι, ο ήλιος έγειρε.

(Ο ΓΙΑΝΝΗΣ δε μιλά. Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ απλώνει στην ταράτσα τα στρωσίδια του. Η ΒΟΥΛΑ πλησιάζει τη ΜΑΡΙΑ).

ΒΟΥΛΑ: Δε μου λες, μήπως άφησα τίποτα τσουλούφια στο λαιμό;

ΜΑΡΙΑ: Γύρνα να δω…

ΒΟΥΛΑ: Πάρε και το ψαλίδι κι ό,τι είναι κόβε το. (Της δίνει το ψαλίδι και κοντοκαθίζει πλάτη προς στη ΜΑΡΙΑ).

ΜΑΡΙΑ: Γιατί τα ‘κοψες μόνη σου;

ΒΟΥΛΑ: Αν είχα λεφτά θα πήγαινα στο κομμωτήριο… αλλά πού λεφτά…;

ΜΑΡΙΑ: Μα σεις την περασμένη βδομάδα είχατε ένα μάτσο…

ΒΟΥΛΑ: Είχαμε βλέπεις, τώρα δεν έχουμε φράγκο.

ΜΑΡΙΑ: Είστε τρελοί κι οι δυο σας… Να το ξέρεις!

ΒΟΥΛΑ: Εγώ φταίω;… του άντρα μου τα χέρια είναι τρύπια και δεν του στέκει δεκάρα.

ΜΑΡΙΑ: Ναι, γιατί πας πίσω εσύ… Δεν είδα ποτέ άμα σε τραβολογά για γλέντια να του πεις όχι…

ΒΟΥΛΑ: Γιατί να του πω όχι… Νέοι είμαστε, να μη χαρούμε μια στάλα;

(Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ κατεβαίνει απ’ το ταρατσάκι και πηγαίνει στο βάθος).

ΜΑΡΙΑ: Πρέπει να βάζετε κάτι στην άκρη…

ΒΟΥΛΑ: Ό,τι θέλεις λες. Αν είχαμε κάτι ταχτικό, τότε ναι… Μ’ αυτός μια βδομάδα δουλεύει και δυο κάθεται…!

ΜΑΡΙΑ: Κι είναι ανάγκη να τα τρώτε μαζεμένα και να πεινάτε ύστερα;

ΒΟΥΛΑ: Άμα κακοπερνάς δυο βδομάδες ύστερα θες να ξεσκάσεις, φυσικό είναι.

ΜΑΡΙΑ: Παρ’ το ψαλίδι, σου τα συμμάζεψα.

ΒΟΥΛΑ: Σ ευχαριστώ, κούκλα μου, θες να σου κόψω και τα δικά σου;

ΜΑΡΙΑ: Δεν μου χρειάζεται…

(Απ’ το δωμάτιό της βγαίνει η ΑΝΝΕΤΩ, εξήντα χρονώ. Ξεσκονίζει μ’ ένα σκουπάκι μια πάνινη βαλίτσα και τραγουδά)

ΑΝΝΕΤΩ: Ραμόνα, θυμήσου τώρα τα παλιά

Ραμόνα, θυμήσου πάλι τα παλιά

Ραμόνα… Ραμόνα θυμήσου πάλι τα παλιά

Ραμόνα, θυμήσου παλιά…

ΜΑΡΙΑ: Πήγε στην Τράπεζα χτες κι έστειλε όλα της τα λεφτά στην Αγγλία… Ξεπαραδιάστηκε πάλι η τρελόγρια…

ΒΟΥΛΑ: Και πως θα πάει στην Πάρο…; Με τι λεφτά…;

ΜΑΡΙΑ: Κάποιονε θα ‘βαλε στο χέρι… ή θα σήκωσε πάλι τις συντάξεις όλου του χρόνου…

ΒΟΥΛΑ: (Στην ΑΝΝΕΤΩ). Ώστε μας φεύγεις αύριο;

ΑΝΝΕΤΩ: Θα φύγω να μη σας ενοχλώ…

ΒΟΥΛΑ: Έλα τώρα μη σε παίρνει το παράπονο…

ΑΝΝΕΤΩ: Αφού μια έρημη γριά γυναίκα εγώ, με το ένα πόδι στο λάκκο, σας ενοχλώ όλους εδώ μέσα, φεύγω, για να βρείτε την ησυχία σας.

ΒΟΥΛΑ: Ε καημένη, κι εσύ πια… Όλοι εδώ μέσα ζούμε… θα τύχει και μια παρεξήγηση.

ΑΝΝΕΤΩ: Μια παρεξήγηση καλή και άγια. Μα σεις αιωνίως και τυμπανίως μου κοπανάτε ότι σας ανακατεύω τα σκώτια. Ναι ή όχι;

ΜΑΡΙΑ: Αν είπαμε και μια κουβέντα παραπάνω εσύ πάλι το ‘δεσες κόμπο;

ΑΝΝΕΤΩ: Εμείς στην Αγγλία αυτά δεν τα ‘χουμε! Φεύγω κι εγώ, πάω να κάτσω στην Πάρο ένα χρονάκι να ξανασάνω και γω και σεις… Κι α δε με ξαναδείτε, συχωρέστε με, κι ο Θεός να σας συχωράει… (Ψευτοκλαίει).

ΒΟΥΛΑ: (Τρέχει κοντά της). Έλα, έλα τώρα, άσε τις κλάψες. Αφού το ξέρεις πόσο σε αγαπάμε!

ΑΝΝΕΤΩ: Σάματι εγώ δε σας αγαπώ…;

ΜΑΡΙΑ: Μπορούμε μείς να ζήσουμε χωρίς εσένα;

ΑΝΝΕΤΩ: Και μήπως μπορώ εγώ…;

ΜΑΡΙΑ: (πάει κι αυτή κοντά στην ΑΝΝΕΤΩ)… Έλα κάτσε δω να, παραπονιάρα… Δώσε μου να σου ξεσκονίσω εγώ τη βαλίτσα σου.

ΑΝΝΕΤΩ: Άσε, μη λερώνεις τα χεράκια σου. Την ξεσκόνισα, μάτια μου…

ΒΟΥΛΑ: Θα σου ετοιμάσουμε εμείς τα πράγματά σου… Εσύ κάτσε να ξεκουραστείς…

ΑΝΝΕΤΩ: (Ξεχνά τελείως την κλάψα)… Καλά, ας καπνίσω ένα τσιγαράκι. Όμως τα πράματά μου θα τα βολέψω μοναχή μου… Μ’ αρέσει να φτιάχνω ταξιδιάρικη βαλίτσα… τρελαίνομαι…

ΒΟΥΛΑ: Πάρε και το μαξιλαράκι να ‘σαι μαλακά…

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 13 Μαρτίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

3 Comments March 13, 2022 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Τα Ψάθινα Καπέλα (1946).

Θέμα: Γράψτε για έναν άλλο κόσμο

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Μαργαρίτα Λυμπεράκη, Τα ψάθινα καπέλα [1946] Εκδόσεις Καστανιώτη 2001.

Τα μεσημέρια δεν ξάπλωνα, ήταν μια συνήθεια που μου ’χε μείνει από μικρή, όταν νόμιζα ότι το να μην ξαπλώνει κανείς το μεσημέρι είναι πράξη επαναστατική, που δείχνει θέληση και ψυχή ανεξάρτητη. Ανέβαινα λοιπόν στην καρυδιά κι εκεί έφτιαχνα λουλουδένια δαχτυλίδια και βραχιόλια από αλογότριχα. Έπειτα τα φορούσα και προσπαθούσα να δω την εικόνα μου στα νερά της στέρνας. Μα ποτέ δεν το κατόρθωνα, γιατί την ώρα ετούτη ο ήλιος έπεφτε καταπάνω της κι έκανε το νερό να γυαλίζει σαν ένα κομμάτι καυτό μάλαμα που σου τύφλωνε τα μάτια.

Τέτοια στολίδια έκανα και για τις αδερφές μου. Μου κακοφαινόταν όμως σαν τα ’βλεπα πάνω τους. Όχι από ζήλια, μα ήταν σαν να μην τ’ αγαπούσαν αρκετά, σαν να μην τ’ άξιζαν, σαν να ’χαν τη βεβαιότητα πως τα δαχτυλίδια θα μαραίνονταν, κι έτσι μαραίνονταν πριν απ’ την ώρα τους, πώς τα βραχιόλια δεν ήταν παρά αλογότριχα, κι έτσι τα κάναν αλογότριχες, και μάλιστα απ’ τις ουρές των αλόγων που κινιούνται πέρα δώθε για να διώχνουν τις μύγες που παν να τσιμπήσουν τα καπούλια τους.

Όταν η αντηλιά μου βάραινε τα βλέφαρα και τα μέλη μου κόβονταν σαν να ’χα πιει γλυκό κρασί, πήγαινα στον αχυρώνα, όπου έβρισκα τη σιωπή τη γεμάτη σκιά και μυρωδιά σανού. Πρόσωπα και ταξίδια γέμιζαν τη μοναξιά μου εκεί, χρώματα σε κορδέλες που ανέμιζαν, θάλασσες πορτοκαλιές, ο Γκιούλιβερ στη χώρα των Χλιμιντρήδων, ο Οδυσσέας στο νησί της Καλυψώς και της Κίρκης. Ήτανε κακιά γυναίκα η Κίρκη, άλλαζε τους ανθρώπους σε γουρούνια. Όμως είχε τη δύναμη να το κάνει. Θα ’χα κι εγώ άραγε, αργότερα, μια κάποια δύναμη; Όχι βέβαια για ν’ αλλάζω τους ανθρώπους σε γουρούνια, αλλά έτσι… Το κορμί μου βαθούλωνε πιο βαθιά μέσα στ’ άχυρο, το κεφάλι μου έγερνε προς τα κάτω· μ’ έπαιρνε ένας λιγόλεπτος ύπνος που δεν τον μολογούσα σε κανέναν. Ήταν γλυκός – και στο ξύπνημα σαν να γύριζα απ’ άλλους κόσμους. Αλλά ο κάμπος γελούσε, και τα σταφύλια κρέμονταν απ’ την κληματαριά ώριμα, και το χέρι μου πήγαινε να τα κόψει, το στόμα μου να τα γευτεί, κι έλεγα μέσα μου ότι απ’ όλους τους κόσμους, απ’ όλα τ’ αστέρια που είναι κόσμοι, ίσως η γη να ‘ταν η ωραιότερη.

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 27 Φεβρουαρίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

4 Comments February 27, 2022 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Ταινία: Μία Αιωνιότητα και μία μέρα (1998) Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος”

“Θέμα: Γράψτε για τη φορά που ανοίξατε μια πόρτα”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 13 Φεβρουαρίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

1 Comment February 13, 2022 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Ποίημα: Γιουσουρούμ (Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου)

Θέμα: “Γράψτε για πράγματα που αφήσατε πίσω”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Γιουσουρούμ


Πηγαίνω συχνά και κοιτάζω
Πράγματα παλιά
Πόσο παλιά κανείς δεν ξέρει
Πουθενά δε γράφει «ανήκει»

Πότε βρέθηκαν όλα στο δρόμο

Κεντήματα από χέρια τρυπημένα
Ντουλάπια σαρακοφαγωμένα
Δίχως του κουταλιού τα γλυκά
Η πίκρα διάχυτη στα ράφια
Λιωμένα κρόσσια βρομερά στους καναπέδες
Πολυκαιρία στα ίδια και στα ίδια
Καριόλες κονσόλες πασαβιόλες
Αυτό το στρώμα κάνει κοιλιά
Σα να κοιμόταν μπρούμυτα
Η γυναίκα με τα δέκα παιδιά
Αρμαθιές κλειδιά στραβά
(Έρωτες κλειδωμένοι στα συρτάρια)
Σε μια γωνιά το «καλημέρα σας» ή
«Νίψον ανομήματα μη μόναν όψιν»

Δεν είναι κανένας εδώ
Φύγανε με την άμαξα όλοι
Κι αφήσανε σε μας τα πράγματά τους



Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, 
Επιλογές και σύνολα. Ποιήματα (1965-1995).
Σκόπελος: Νησίδες, 2001

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 30 Ιανουαρίου, 7:10 μ.μ. EET

1 Comment January 30, 2022 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Ζωγραφική: Παναγιώτης Τέτσης, Λαϊκή Αγορά (1979-1982).

Θέμα: Γράψτε για ένα τόπο εργασίας / συνάντησης.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

**Παναγιώτης Τέτσης**
*Λαϊκή αγορά* (1979-1982)
Λάδι σε μουσαμά, 249 x 1215 εκ.

**Νέα Εθνική Πινακοθήκη**

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή, 25 Απριλίου, 8:30 pm EEST

2 Comments April 25, 2021 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: απόσπασμα από το εικονογραφημένο μυθιστόρημα Το Πτώμα των Τάσου Ζαφειριάδη (ιστορία), Γιάννη Παλαβού (ιστορία) και Θανάση Πέτρου (σχέδιο) (2011)

Θέμα: «Μόνο ένα τηλέφωνο—μακριά»

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Τρίτη, 13 Απριλίου, 8:30 pm EEST

8 Comments April 13, 2021 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Μαλβίνα Κάραλη, «Ιντερμέδιο (και μισό πλάνο)», Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες (1996)

Θέμα: «Γράψτε για ένα πλάνο που θα θέλατε να απαθανατίσετε»

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

Ιντερμέδιο (και μισό πλάνο)

Δύο βήματα από το σπίτι μου, στέκομαι στο τεϊοποτείο να πιω ένα παγωμένο σου σονγκ σερβιρισμένο σε βικτοριανό φλιτζάνι. Τι ωραίο ζευγάρι είναι αυτό στη βιτρίνα, δηλαδή στο γωνιακό τραπέζι, δίπλα στη τζαμαρία. Αυτή σαν τη Σίμπεργκ στο πιο μεσογειακό, εκείνος αντιπροσωπευτικός άντρας παλιάς σχολής—και οι δυο τους κουκλάκια. Κοιτάζονταν στα μάτια και φορούσαν όμορφα ρούχα, και στα πόδια τους ήταν ξαπλωμένος ένας υπέροχος Αλσατός σκύλος με μάτια καταγάλανα. Στέκομαι και τους κοιτάζω (και δεν εννοώ πως τους παρατηρώ ) και τότε—καταστροφή, ο σκύλος σηκώνεται, απομακρύνεται, βγαίνει από το πλάνο μου.

«Ξαναμπές, σκύλε, στο πλάνο», παρακαλάω. Τίποτα αυτός. «Ξαναμπές, βρε μπάσταρδε», σημασία το καθαρόαιμο. Η εικόνα μου πάει, διαλύθηκε, αλλά αυτό το μισοάδειο κάδρο δεν ήταν πολύ χειρότερο από το άλλο: Μια φορά είχα δει ένα καθαρόαιμο σκυλί να συνοδεύει τον πιο ουδέτερο και απροσδιόριστης ράτσας άνθρωπο. Ύστερα παρατήρησα τον κανόνα.

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή, 28 Μαρτίου, 8:30 pm EEST

4 Comments March 28, 2021 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Κική Δημουλά, «Εκτροπή», από τη συλλογή Ήχος απομακρύνσεων (2001)

Θέμα: «Γράψτε για ένα ξεχωριστό δώρο που λάβατε ή προσφέρατε»

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg–survey

————

Εκτροπή

Αντί για υακίνθους

είπα να σου φέρω σήμερα ηλιοτρόπια

να έχει η φροντίδα μου πιο ευθυτενές κοτσάνι

και το οστεώδες πλέον νόημά της να μου φανεί

στρογγυλοπρόσωπο ηλιόσπορους γεμάτο.

Ηλιοτρόπια. Συσσωρευτές λάμπουσας θερμότητας.

Ευχήθηκα να επωφεληθείς.

Κι αφού ετακτοποίησα σε ύψος ομοιόμορφο

αισθητικά το χρέος μου στο βάζο

κοντοστάθηκα λίγο να βεβαιωθώ

ότι τα ηλιοτρόπια θα τραπούν

εκεί που επαγγέλλει το όνομά τους.

Κατάπληκτη να στρέφουνε τα είδα

προς της ευχής μου την παράφρονα εκπλήρωση

κοιτάζοντας αντί τον ήλιο εσένα.

Τιμής ένεκεν.

Υπήρξες

χιλιάδες έτη φωτός

απέχεις

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Πέμπτη, 11 Μαρτίου, 8:30 pm EEST

4 Comments March 11, 2021 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Φίλιπ Ροθ, από το μυθιστόρημα The Counterlife [Η Αντιζωή] (1986). Μετάφραση: Χριστίνα Ντόκου (Πόλις, 2008)

Θέμα: “Νους και Σώμα: Ένας Διαλογ(ισμ)ος”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg–survey

Φίλιπ Ροθ

Από το μυθιστόρημα
Η Αντιζωή (1986)

«Υπάρχει μια ομάδα στο Λος Άντζελες» έλεγε τώρα ο Σάσκιν. «Θα σου στείλω το ενημερωτικό τους. Ιδιοφυΐες. Φιλόσοφοι. Επιστήμονες. Μηχανικοί. Πολλοί συγγραφείς επίσης. Δεν μπορείς να φανταστείς τι κάνουν στη Δυτική Ακτή, ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι δεν είναι το σώμα αυτό που έχει σημασία, ότι η ταυτότητά σου είναι όλη εδώ πάνω· οπότε, χωρίζουν το κεφάλι από το σώμα. Ξέρουν πως θα μπορέσουν να επανασυνδέσουν το κεφάλι με το σώμα, να επανασυνδέσουν τις αρτηρίες, τον εγκέφαλο και όλα τα άλλα σ’ ένα νέο σώμα. Θα έχουν λύσει τα ανοσιολογικά προβλήματα, ή θα έχουν βρει πώς να κλωνοποιούν νέα σώματα. Τα πάντα είναι δυνατά. Οπότε, καταψύχουν το κεφάλι. Είναι πιο φτηνό απ’ το να καταψύχεις και να αποθηκεύεις ολόκληρο το σώμα. Και πιο γρήγορο. Μειώνει το κόστος αποθήκευσης. Αυτό, οι διανοούμενοι το γουστάρουν. Μπορεί κι εσύ, αν ποτέ βρεθείς στη θέση του Χένρι. Εγώ, πάντως, δεν το πάω. Θέλω ολόκληρο το σώμα κατεψυγμένο. Γιατί; Γιατί πιστεύω πως η εμπειρία σου είναι κατά πολύ μεγάλο βαθμό συνδεδεμένη με τις μνήμες που υπάρχουν σε κάθε κύτταρο του σώματός σου. Δεν χωρίζεις το νου από το σώμα. Σώμα και νους είναι ένα. Το σώμα είναι ο νους.»

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, 8:30 pm EEST

3 Comments February 25, 2021 columbianm

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Κατερίνα Γώγου, «σημείωμα της άλλης μέρας» (από τη συλλογή Ιδιώνυμο, 1980)

Θέμα: “Γράψτε ένα σημείωμα που θα θέλατε να είχατε στείλει”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

σημείωμα της άλλης μέρας.

ΜΑΝΟΥΛΑ
σου αφήνω 200 δρχ. να πάρεις απ’ τη λαϊκή φασολάκια απ’ αυτά που λέει ο ποιητής γιατί τ’ άλλα είναι ακριβά και δε φτάνουνε. Να ’χουνε πολύ ζουμί να βουτάμε. Βγάλε ένα κλειδί για το παιδί. Όλα τα χάνει μες στον δρόμο. Πέρνατού το σ’ ένα κορδόνι στον λαιμό βρες ένα χρώμα γαλανό να μη στεναχωριέται. Έτσι όπως το πάει θα μένει πάντα έξω. Βάλε σ’ ένα ποτηράκι του κρασιού κάτι λουλουδάκια που ζωγράφισα την ώρα που κοιμόσαστε. Θα σας αρέσουν. Και πρόσεχε ρε μάνα που πλένεις τα τζάμια έκοψες απ’ τη χαλκομανία την πατούσα του ακροβάτη και τώρα αγριοκοιτάει εμένα που στέκει μετέωρος στο τεντωμένο σκοινί. Πέταξε να παν στον διάολο τα νάιλον σακούλια που μαζεύεις θα μας πνίξουνε και τις πρωτομηνιές με τους αγιασμούς που μας ραίνεις στο ’χω πει εκατομμύρια φορές δε μ’ αρέσουν αυτά. Σ’ ΑΓΑΠΑΩ.
Μη νομίζεις ξέρω πόσο κουράζεσαι να ζωντανεύεις τα όνειρα. Μα το παιδί είναι μικρό κι εγώ στριμωγμένη. Μη βάλεις πάλι τις φωνές και μουρμουράς μονάχη σου πως όλο ζω με ψέματα έμαθα και το παιδί κι είμαι ονειροπαρμένη.
Δεν ξέρω όμως μάνα άλλο τρόπο να ζω.
Είναι ένας τρόπος κι αυτός μάνα να ζήσεις.
Σας αγαπώ πολύ και τις δυο. Μην κλαις.
Πάω να κοιμηθώ.
Έχω να ονειρευτώ
–λεπτομέρειες δηλαδή μείνανε–
απ’ αύριο δε θα κλαίει κανένας.

Connections in Narrative Medicine

Live Sessions Greek

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 27 Μαρτίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 13 Μαρτίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 27 Φεβρουαρίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 13 Φεβρουαρίου, 7:30 μ.μ. ΕΕΤ

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 30 Ιανουαρίου, 7:10 μ.μ. EET

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή, 25 Απριλίου, 8:30 pm EEST

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Τρίτη, 13 Απριλίου, 8:30 pm EEST

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή, 28 Μαρτίου, 8:30 pm EEST

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Πέμπτη, 11 Μαρτίου, 8:30 pm EEST

Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, 8:30 pm EEST