Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Λούλα Αναγνωστάκη, Η Διανυκτέρευση (1965)

Θέμα: “Γράψτε για ένα χτύπημα στην πόρτα”.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σοφία. Πεινάω. Το στομάχι μου με τραβάει. Φέρε μου κάτι λοιπόν, ή πες μου πού είναι να το ετοιμάσω μόνη μου.

Μίμης. [Άγρια.] Πάψε!

Σοφία. Λίγο γάλα τουλάχιστον, λίγο ζεστό γάλα με ψωμί.

Μίμης. Πάψε, είπα!

Σοφία. Με κράτησες με το ζόρι και τώρα μ’ αφήνεις νηστικιά. Φέρε μου κάτι να φάω.

Μίμης. [Προχωρεί κατά πάνω της.] Τι είπες;

Σοφία. Φέρε μου κάτι να φάω [Οπισθοχωρεί.]

Μίμης. Ξαναπές το!

Σοφία. [Τρομαγμένη.] Τι με κοιτάς έτσι; Δεν είπα τίποτα κακό. [Οπισθοχωρεί.] Τι θα μου κάνεις, ε; Θα φωνάξω.

Μίμης. Σε κοιτάζω.

Σοφία. Θα φωνάξω.

Μίμης. Σε κοιτάζω.

Σοφία. Γιατί με κοιτάζεις;

Μίμης. Θέλω να δω πώς είναι να έχεις πάλι έναν άνθρωπο κοντά σου, να μοιράζεσαι το δωμάτιό σου και να σε κουράζει με τις άσκοπες κουβέντες του, να κρυώνει, να ζεσταίνεται, να θέλει να ανοίξει το παράθυρο, να θέλει να πάει βόλτα, να πεινάει.

Σοφία. [Οπισθοχωρεί.] Τρελός είσαι ή μεθυσμένος;

Μίμης. Τώρα καταλαβαίνω γιατί σ’ έφερα. Για να σε δω να φεύγεις. Περάσαμε μια ώρα μαζί. Θα περάσουμε κι άλλες ως τα μεσάνυχτα. Έπειτα θα κοιμηθείς ως το πρωί, θα τριγυρίζεις ακόμα λίγο με τη ρόμπα, θα μπεις στο μπάνιο, θα κάνεις θόρυβο, θα τραβήξεις το καζανάκι, θα ρωτήσεις δέκα φορές: «βρέχει ακόμα;» Ή, «σταμάτησε η βροχή;» Θα ρωτήσεις «γιατί χώρισες τη γυναίκα σου, γιατί παράτησες την ηλεκτρολογία…»

Σοφία. Μη με πλησιάζεις!

Μίμης. «…και τι θα φάμε σήμερα, τι μισθό παίρνεις, τι νοίκι πληρώνεις, τι έκανες στην Κατοχή, τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια», θα ρωτάς, όλο θα ρωτάς, αλλά στο τέλος θα πάρεις τη βαλίτσα σου και θα φύγεις. Θα κλείσω την πόρτα πίσω σου κι αυτό το δωμάτιο θα γίνει πάλι δικό μου, κανείς δε θα ‘ρχεται εδώ, κανείς δεν θα με βρει, δεν θα με ξαναβρούν ποτέ πια, ποτέ.

Σοφία. Μη με πλησιάζεις, είσαι τρελός!

Μίμης. Είκοσι χρόνια είναι πολλά, όχι πάλι απ’ την αρχή.

Σοφία. Μην τολμήσεις να με αγγίξεις, είμαι ανήλικη.

Μίμης. Τώρα τα ξέρεις όλα.

Σοφία. Θα φωνάξω.

Μίμης. Μη φωνάζεις, δεν θα σου κάνω τίποτα.

Σοφία. Βοήθεια!

Μίμης. [Την τραντάζει.] Δεν πρόκειται να σε πειράξω.

Σοφία. Βοήθ… [Χτυπά το κουδούνι. Μένουν και οι δυο ακίνητοι.] Το κουδούνι.

Μίμης. Ξέρει κανείς πώς ήρθες εδώ απόψε;

Σοφία. Όχι. [Το κουδούνι χτυπά ξανά επίμονα. Παύση. Κοιτάζονται. Έπειτα ο Μίμης με τρομερή εσωτερική ταραχή, αλλά σταθερά, πηγαίνει και ανοίγει. Μπαίνει η Γριά. Είναι πάντα γλυκιά, ήρεμη και απαλή, μόνο που τώρα δεν χαμογελά.]

 Γριά. Συμβαίνει τίποτα; Άκουσα φωνές. Με συγχωρείτε που σαν ενοχλώ τέτοιαν ώρα. Αλλά σας παρακαλώ, μην κάνετε θόρυβο. [Ο Μίμης και η Σοφία την κοιτάζουν εξουθενωμένοι από την προηγούμενη σκηνή.] Είμαι μόνη και τρομάζω. Είμαι μόνη. Η κόρη μου κοιμήθηκε νωρίς απόψε. Κλειδώθηκε στο δωμάτιό της και κοιμήθηκε. Είναι ξέρετε πολύ δυστυχισμένη. Κανείς δεν έρχεται ποτέ να τη δει. Κανείς δεν της ζητά να βγουν έξω. Είναι καλύτερα όταν κοιμάται. Αλλιώς, κάθεται σε μια γωνιά και κλαίει, κλαίει… Γι’ αυτό σας παρακαλώ — μην κάνετε θόρυβο. Θα μου την ξυπνήσετε — Σσσς…. ησυχία. [Κλείνει ελαφρά το κεφάλι προς τα κάτω.] Καληνύχτα σας. [Βγαίνει.]

 Σοφία. [Ξαφνικα σκεπάζοντας το πρόσωπό της, αλλά χωρίς κλάμα.] Δεν μπορώ, δεν μπορώ μ’ αυτή τη γυναίκα να τριγυρνά εδώ μέσα.

[Ο Μίμης στρέφεται, την κοιτάζει. Σαν να τη βλέπει για πρώτη φορά πραγματικά.]

Μίμης. Θα πάω να σου ετοιμάσω κάτι να φας.

Σοφία. [Κατεβάζει τα χέρια από το πρόσωπό της. Προσπαθεί να ηρεμήσει. ] Δεν πεινάω πια.

[Σηκώνεται, κάνει δυο-τρία άσκοπα βήματα. Ο Μίμης την κοιτάζει πάντα.]

 Μίμης. Θα φύγεις ή θα μείνεις;

Σοφία. Δεν μπορώ να φύγω. Σου είπα ψέματα πως έχω λεφτά. Έχω μόνο το εισιτήριο ως την Αθήνα. [Παύση.]

Μίμης. Είσαι βέβαιη πως δεν θες να φας;

Σοφία. Νυστάζω πολύ. Είμαι κουρασμένη απ’ το ταξίδι.

Μίμης. Καλά τότε. Νά το κρεβάτι σου Εγώ θα στρώσω στην κουζίνα.

Σοφία. Μήπως… προτιμάς να κοιμηθείς εδώ; Πηγαίνω εγώ μέσα.

Μίμης. Όχι… καληνύχτα. [Βγαίνει. Η Σοφία μένει μόνη. Αρχίζει με αργές κινήσεις να ταχτοποιεί το ντιβάνι. Ξαφνικά, γλιστράει στο πάτωμα και αρχίζει να κλαίει με λυγμούς.]

 Αυλαία.

Λούλα Αναγνωστάκη, Η Διανυκτέρευση (1965)

(από τη συλλογή Η Τριλογία της Πόλης. Κάππα Εκδοτική)

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

 Ποίημα: Νίκος Καρούζος, “Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος” (Συλλογή: Δυνατότητες και Χρήση της Ομιλίας, 1979). 

Θέμα: “Γράψτε για κάτι που ποτέ στ’ αλήθεια δεν μάθατε”.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

  Νίκος Καρούζος, 
 “Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος”
 (Δυνατότητες και χρήση της ομιλίας, 1979). 

Ποτέ στ' αλήθεια δεν το 'μαθα
 τι είναι τα ποιήματα.
 Είναι πληγώματα
 είν' ομοιώματα
 φενάκη
 φρεναπάτη;
 Φρενάρισμα ίσως;
 ταραχώδη κύματα;
 τι είναι τα ποιήματα;
 Είν' εκδορές απλά γδαρσίματα;
 είναι σκαψίματα;
 Είναι ιώδιο; είναι φάρμακα;
 είναι γάζες επίδεσμοι
 παρηγόρια ή διαλείμματα;
 Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.
 Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης. 

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

 Ζωγραφική: “Εσωτερικό” (Τάσος Χώνιας)

Θέμα: “Γράψτε για τη φορά που μπήκατε σε/βγήκατε από ένα δωμάτιο” ή “Ζωγραφίστε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» (Υψικάμινος, 1935)

Θέμα: Σκοπός της ζωής μας είναι…

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» (Υψικάμινος, 1935)

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.  Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας. Της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε αναμόχλευση των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Θέμα: Γράψτε για τη μυρωδιά των αναμνήσεων.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο – καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε.

Αγαπούσα που τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου, δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουνα, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

– Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε:

«Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και το κελάδημα του καναρινιού.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

πίνακας: Πίτερ Μπρέγκελ ο Πρεσβύτερος, Τοπίο με την πτώση του Ικάρου, 1558.

Θέμα: Γράψτε για έναν ασήμαντο παφλασμό

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

 Τοπίο με την πτώση του Ικάρου (1962)
 Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς
 
 Σύμφωνα με τον Μπρύγκελ
 όταν ο Ίκαρος έπεσε
 ήταν άνοιξη
 
 ένας αγρότης
 όργωνε το χωράφι του
 το πανηγύρι
 
 της φύσης μόλις
 είχε αρχίσει
 ολόλαμπρο κάτω
 
 απ’ τον πυρωμένο
 ήλιο που έλιωσε
 το κερί των φτερών
 
 ανεπαίσθητα, λίγο
 πιο πέρα απ’ την ακτή
 ακούστηκε ένας
 
 ασήμαντος παφλασμός
 αυτό ήταν
 το τέλος του Ικάρου 
 
 Μετάφραση: Νάσος Βαγενάς 

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Το κείμενό μας για σήμερα ήταν: Αχιλλέας Κυριακίδης, “Σώμα“

Θέμα: Γράψτε την ιστορία ενός πόνου

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Απόσπασμα από τη νουβέλα Σώμα του Αχιλλέα Κυριακίδη (Εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα, 2017).

Ένας πόνος.

Είχε αρχίσει από νωρίτερα, ύπουλος, ένα ελαφρά γλυκό γουργούρισμα που έφερνε γύρους στην κοιλιά του σαν κάτι να ‘ψαχνε την έξοδο, κι ύστερα, ενώ συνέχιζε το βάδισμα, η απελπισία αυτού του «κάτι» το ‘φερε να χτυπάει στα τοιχώματα και να φωνάζει με τη μόνη γλώσσα που ήξερε, μια αιχμηρή, παρατεταμένη σουβλιά, νότια-νοτιοανατολικά.

       Η περιτονίτις αποσοβήθηκε εγκαίρως, χάρη σ’ έναν γενναιόδωρο οδηγό ταξί που τον πήγε αμισθί στο Πρώτων βοηθειών, τότε γωνία Καποδιστρίου και 3ης Σεπτεμβρίου, κι από κει, με το γνωστό αλαλάζον ερυθρόλευκο όχημα, ο Μάρτης διακομίστηκε στο Ιπποκράτειο.

       Θυμάται το φορείο, την παγωνιά στο χειρουργείο, τον πόνο που δεν έλεγε να πάψει να του σκίζει τα σωθικά, κι ότι με το που έφερε ακριβώς αυτή τη λέξη στο μυαλό του, αμετανόητος, έψαξε να ‘βρει κάποια σκοτεινή ετυμολογία, κι ύστερα έπαιξε με τους τονισμούς και «σώθηκα» σκέφτηκε, γιατί ήδη κάποιος έσκυβε από πάνω του και τον ρωτούσε.

       «Μαρτινιανός Σταύρου».

       «Πώς;»

       «Μαρτινιανός. Σταύρου».

       «Μην ανησυχείς, Μα… τρινιανέ».

       Δεν πρόλαβε ούτε να διορθώσει ούτε ν’ ανησυχήσει, γιατί μια αιθέρια μάσκα έπεσε στο πρόσωπό του και τον γέμισε ύπνο.

       Δεν ήταν η πρώτη του χειρουργική επέμβαση. Έξι χρονών, αμυγδαλές, έφαγε τα περισσότερα παγωτά που θυμάται να ‘χει φάει μέσα σε πέντε μέρες, και διάβασε το πρώτο Κλασσικό Εικονογραφημένο* που η μυρωδιά του έμελλε να τον συνοδεύει σε κάθε διαφυγή του από λογής υπονόμους, στο θάνατο κάθε Φαντίνας—η μυρωδιά, και η εικόνα ενός καπέλου που επέπλεε στο ποτάμι, σηματοδοτώντας τον αμετάκλητο πνιγμό του Κακού.

Τώρα, στο διπλανό κρεβάτι του Ιπποκρατείου, ένας αποστεωμένος γέροντας πονούσε σε μια γλώσσα γοητευτικά ακατάληπτη. Ο Μάρτης προσπάθησε να αποκρυπτογραφήσει έστω και μια λέξη από το αδιάλειπτο παραλήρημα του γείτονα, αλλά χρειάστηκε να εμφανιστεί, έστω και διάττουσα, η εξίσου γηραιά σύζυγος;, αδελφή;, του πάσχοντος, για να καταλάβει (έστω από μισόλογα, αλλά εύληπτα) πως όλες οι κατάρες, οι βλαστήμιες και οι προσευχές του γέροντα κατάγονταν από μια περιοχή χαμένη σε κάτι ανερεύνητα εδάφη των βαθύτερων Βαλκανίων που, ακριβώς επειδή καμία χώρα δεν ασχολήθηκε με το να τα διεκδικήσει, είχαν αφεθεί χωρίς αντίσταση να τα τεμαχίσουν τριεθνείς συνοριακές διευθετήσεις.

       Πώς και γιατί είχε βρεθεί αυτός ο εξωτικός άνθρωπος σ’ ένα νοσοκομείο των Αθηνών, πώς είχε συνεννοηθεί με τους θεράποντες ουσία άλαλος, τι του ήταν η γυναίκα που διερμήνευε τους πόνους του, στεκόταν λίγο στο ιδρωμένο του προσκέφαλο κι ύστερα κοίταζε το ρολογάκι της, χαιρετούσε τον Μάρτη με συντρίμμια ελληνικών κι έφευγε σαν να την περίμενε ένα χρέος πιο σημαντικό από τη ζωή ενός άλλου που της ήταν τι;, σύζυγος;, αδελφός;, τίποτα;

       Όταν πήραν τον ξένο για να τον κόψουν εκεί όπου είχαν δείξει οι εξετάσεις, ο Μάρτης, μόνος σ’ ένα θάλαμο τεσσάρων κλινών, οι δύο κενές εξ υπαρχής, θυμήθηκε ένα διήγημα του Αμερικανού Κρίστιαν Γκρέινβιλ, για κάποιον που αφικνείται σ’ ένα αεροδρόμιο όπου ομιλείται μια σκληρή, αφωνήεσσα γλώσσα, και μόνο στο τέλος του διηγήματος ο αναγνώστης συνάγει ότι αυτό το αεροδρόμιο είναι ο θάνατος, ότι αυτό ακριβώς είναι ο θάνατος: η αδυναμία επικοινωνίας και συνεννόησης με τους άλλους. Τι σοφή που είναι αυτή η λέξη, «συνεννόηση», σκέφτηκε, και γι’ άλλη μια φορά ευχαρίστησε τον ανώνυμο έλληνα λογοπλάστη.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Το κείμενό μας για σήμερα ήταν: Μαίρη Όλιβερ, «Άγριες χήνες»

Θέμα: Εν τω μεταξύ ο κόσμος συνεχίζει…

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Μαίρη Όλιβερ, «Άγριες χήνες» (1986)
(Μετάφραση: Γιώργος Χουλιάρας)

Δεν χρειάζεται να είσαι καλός.
Δεν χρειάζεται στα γόνατα να διασχίσεις
Εκατό μίλια στην έρημο, μετανοώντας.
Αρκεί να αφήσεις το μαλακό ζώο του σώματός σου
να αγαπά αυτό που αγαπά.
Πες μου για την απελπισία τη δική σου και θα πω τη δική μου.
Εν τω μεταξύ ο κόσμος συνεχίζει.
Εν τω μεταξύ ο ήλιος και τα διάφανα βότσαλα της βροχής
μετακινούνται από τοπίο σε τοπίο,
πάνω από τις πεδιάδες και τα βαθιά δέντρα,
τα βουνά και τα ποτάμια.
Εν τω μεταξύ οι άγριες χήνες, στον καθαρό μπλε ουρανό,
επιστρέφουν στις εστίες τους πάλι.
Όποιος και αν είσαι, δεν έχει σημασία πόσο μόνος,
ο κόσμος προσφέρεται στη φαντασία σου,
σε καλεί όπως οι άγριες χήνες, βραχνά και συναρπαστικά –
συνεχώς διακηρύσσοντας τη θέση σου
στην οικογένεια των πραγμάτων.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Το κείμενό μας για σήμερα ήταν: «Χοιροκάμηλος» της Έρσης Σωτηροπούλου

Θέμα: Γράψτε για ένα χώρο φροντίδας

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Απόσπασμα από το διήγημα «Χοιροκάμηλος» της Έρσης Σωτηροπούλου (Χοιροκάμηλος. Αθήνα, Κέδρος, 1992)

Βασίλευε απόλυτη ησυχία στο γραφείο. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που έκαναν τις επισκέψεις αυτές τόσο ευχάριστες. Όλα ήταν τακτοποιημένα και καθαρά και ταυτόχρονα φρέσκα, αποπνέοντας μια αίσθηση δροσιάς που δεν ήταν εφήμερη. Αλλά ήταν κυρίως ένα μέρος ζεστό κι αυτό άρεσε στη Φρέντυ. Ο εξωτερικός κόσμος σταματούσε πίσω από το χαμηλό κίτρινο παράθυρο με τα κλειστά παντζούρια και ο ασθενής βουλιάζοντας σε μια φθαρμένη, βελούδινη πολυθρονίτσα απέναντι στο γιατρό, μπορούσε, σκύβοντας λίγο το κεφάλι και καμπουριάζοντας αριστερά, να δει όλο το σκηνικό του ιατρείου να συμπυκνώνεται στην αντανάκλαση του τζαμιού όπως σε μια μαγική σφαίρα. Έτσι είχε σκύψει κι η Φρέντυ εκείνο το πρώτο απόγευμα που πάτησε το πόδι της εδώ και είχε δει το σώμα της να μικραίνει και το πρόσωπό της να μεγεθύνεται καταπίνοντας όλο το σκηνικό. Έκθαμβη είχε κοιτάξει μέσα στις κόρες των ματιών της όπου ο μικρόκοσμος του τζαμιού έπαιρνε ζωή και αστραπιαία χανόταν.

       Την είχε φέρει με το ζόρι η μητέρα της και στην εξώπορτα είχαν καυγαδίσει. «Γιατί θέλεις να με ψαχουλέψει άλλος ένας γιατρός;» ρωτούσε τρέμοντας η Φρέντυ. Χωρίς απάντηση η μητέρα της είχε πατήσει το κουδούνι και είχαν περάσει στο φωτισμένο προθάλαμο χωρίς να κοιτάζονται.

Είχε περάσει αρκετός καιρός από τότε. Τώρα ήταν πιο χλωμή, τα χέρια της έτρεμαν περισσότερο. Και ο γιατρός άλλωστε είχε παχύνει τουλάχιστον οκτώ κιλά. Παρ’ όλο που εκείνη την πρώτη φορά ήταν καλοκαίρι και η ημέρα κρατούσε ως τις εννιά ή εννιάμισι, η Φρέντυ μπαίνοντας στο γραφείο είχε την εντύπωση ότι είχε κιόλας νυχτώσει κι αυτό ασυναίσθητα την έκανε να χαλαρώσει. Είχε αρχίσει να συμπαθεί το ιατρείο και το γιατρό και στο εξής, σ’ όλα τα ραντεβού που ακολούθησαν, κάθε φορά που εκείνος έκλεινε την πόρτα πίσω της και πήγαινε να σταθεί όρθιος απέναντί της περιμένοντάς την να καθίσει, μεσολαβούσε ένα κενό χρόνου, λίγα δευτερόλεπτα καθυστέρησης, ίσως φανταστικής, που σήμαιναν την έναρξη μιας διαδικασίας εξαιρετικά ευχάριστης. Αμέσως μόλις καθόταν στην πολυθρόνα, η Φρέντυ έσκυβε γέρνοντας τους ώμους και κοίταζε τον εαυτό της στο τζάμι. Αυτό ήταν το δεύτερο σήμα. Εν τω μεταξύ ο γιατρός μελετούσε το ντοσιέ της. Έπειτα σήκωνε λίγο το κεφάλι, έστρεφε το βλέμμα του πάνω της κι άρχιζε να της μιλάει. Έτσι άρχιζε  κανονικά η επίσκεψη. Όμως το γεγονός ότι έμενε πάντα σιωπηλός όση ώρα εκείνη χαιρετούσε το είδωλό της στο τζάμι, επιβεβαίωνε  τη συνενοχή του σ’ ένα δικό τους μυστικό κώδικα.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Το κείμενό μας για σήμερα ήταν: Ρούλη Μπούα, «Γυρίζοντας την πλάτη στο μέλλον»

Θέμα: Γράψτε για τη φορά που είδατε το μέλλον

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---