Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Μαλβίνα Κάραλη, «Ιντερμέδιο (και μισό πλάνο)», Έρωτας και άλλες πολεμικές τέχνες (1996)

Θέμα: «Γράψτε για ένα πλάνο που θα θέλατε να απαθανατίσετε»

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Ιντερμέδιο (και μισό πλάνο)

            Δύο βήματα από το σπίτι μου, στέκομαι στο τεϊοποτείο να πιω ένα παγωμένο σου σονγκ σερβιρισμένο σε βικτοριανό φλιτζάνι. Τι ωραίο ζευγάρι είναι αυτό στη βιτρίνα, δηλαδή στο γωνιακό τραπέζι, δίπλα στη τζαμαρία. Αυτή σαν τη Σίμπεργκ στο πιο μεσογειακό, εκείνος αντιπροσωπευτικός άντρας παλιάς σχολής—και οι δυο τους κουκλάκια. Κοιτάζονταν στα μάτια και φορούσαν όμορφα ρούχα, και στα πόδια τους ήταν ξαπλωμένος ένας υπέροχος Αλσατός σκύλος με μάτια καταγάλανα. Στέκομαι και τους κοιτάζω (και δεν εννοώ πως τους παρατηρώ ) και τότε—καταστροφή, ο σκύλος σηκώνεται, απομακρύνεται, βγαίνει από το πλάνο μου.

            «Ξαναμπές, σκύλε, στο πλάνο», παρακαλάω. Τίποτα αυτός. «Ξαναμπές, βρε μπάσταρδε», σημασία το καθαρόαιμο. Η εικόνα μου πάει, διαλύθηκε, αλλά αυτό το μισοάδειο κάδρο δεν ήταν πολύ χειρότερο από το άλλο: Μια φορά είχα δει ένα καθαρόαιμο σκυλί να συνοδεύει τον πιο ουδέτερο και απροσδιόριστης ράτσας άνθρωπο. Ύστερα παρατήρησα τον κανόνα.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Κική Δημουλά, «Εκτροπή», από τη συλλογή Ήχος απομακρύνσεων (2001)

Θέμα: «Γράψτε για ένα ξεχωριστό δώρο που λάβατε ή προσφέρατε»

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg–survey

————

Εκτροπή

Αντί για υακίνθους

είπα να σου φέρω σήμερα ηλιοτρόπια

να έχει η φροντίδα μου πιο ευθυτενές κοτσάνι

και το οστεώδες πλέον νόημά της να μου φανεί

στρογγυλοπρόσωπο ηλιόσπορους γεμάτο.

Ηλιοτρόπια. Συσσωρευτές λάμπουσας θερμότητας.

Ευχήθηκα να επωφεληθείς.

Κι αφού ετακτοποίησα σε ύψος ομοιόμορφο

αισθητικά το χρέος μου στο βάζο

κοντοστάθηκα λίγο να βεβαιωθώ

ότι τα ηλιοτρόπια θα τραπούν

εκεί που επαγγέλλει το όνομά τους.

Κατάπληκτη να στρέφουνε τα είδα

προς της ευχής μου την παράφρονα εκπλήρωση

κοιτάζοντας αντί τον ήλιο εσένα.

Τιμής ένεκεν.

Υπήρξες

χιλιάδες έτη φωτός

απέχεις

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Φίλιπ Ροθ, από το μυθιστόρημα The Counterlife [Η Αντιζωή] (1986). Μετάφραση: Χριστίνα Ντόκου (Πόλις, 2008)

Θέμα: “Νους και Σώμα: Ένας Διαλογ(ισμ)ος”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg–survey

---

Φίλιπ Ροθ

Από το μυθιστόρημα
Η Αντιζωή (1986)

«Υπάρχει μια ομάδα στο Λος Άντζελες» έλεγε τώρα ο Σάσκιν. «Θα σου στείλω το ενημερωτικό τους. Ιδιοφυΐες. Φιλόσοφοι. Επιστήμονες. Μηχανικοί. Πολλοί συγγραφείς επίσης. Δεν μπορείς να φανταστείς τι κάνουν στη Δυτική Ακτή, ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι δεν είναι το σώμα αυτό που έχει σημασία, ότι η ταυτότητά σου είναι όλη εδώ πάνω· οπότε, χωρίζουν το κεφάλι από το σώμα. Ξέρουν πως θα μπορέσουν να επανασυνδέσουν το κεφάλι με το σώμα, να επανασυνδέσουν τις αρτηρίες, τον εγκέφαλο και όλα τα άλλα σ’ ένα νέο σώμα. Θα έχουν λύσει τα ανοσιολογικά προβλήματα, ή θα έχουν βρει πώς να κλωνοποιούν νέα σώματα. Τα πάντα είναι δυνατά. Οπότε, καταψύχουν το κεφάλι. Είναι πιο φτηνό απ’ το να καταψύχεις και να αποθηκεύεις ολόκληρο το σώμα. Και πιο γρήγορο. Μειώνει το κόστος αποθήκευσης. Αυτό, οι διανοούμενοι το γουστάρουν. Μπορεί κι εσύ, αν ποτέ βρεθείς στη θέση του Χένρι. Εγώ, πάντως, δεν το πάω. Θέλω ολόκληρο το σώμα κατεψυγμένο. Γιατί; Γιατί πιστεύω πως η εμπειρία σου είναι κατά πολύ μεγάλο βαθμό συνδεδεμένη με τις μνήμες που υπάρχουν σε κάθε κύτταρο του σώματός σου. Δεν χωρίζεις το νου από το σώμα. Σώμα και νους είναι ένα. Το σώμα είναι ο νους.»

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Κατερίνα Γώγου, «σημείωμα της άλλης μέρας» (από τη συλλογή Ιδιώνυμο, 1980)

Θέμα: “Γράψτε ένα σημείωμα που θα θέλατε να είχατε στείλει”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

26

σημείωμα της άλλης μέρας.

ΜΑΝΟΥΛΑ
σου αφήνω 200 δρχ. να πάρεις απ’ τη λαϊκή φασολάκια απ’ αυτά που λέει ο ποιητής γιατί τ’ άλλα είναι ακριβά και δε φτάνουνε. Να ’χουνε πολύ ζουμί να βουτάμε. Βγάλε ένα κλειδί για το παιδί. Όλα τα χάνει μες στον δρόμο. Πέρνατού το σ’ ένα κορδόνι στον λαιμό βρες ένα χρώμα γαλανό να μη στεναχωριέται. Έτσι όπως το πάει θα μένει πάντα έξω. Βάλε σ’ ένα ποτηράκι του κρασιού κάτι λουλουδάκια που ζωγράφισα την ώρα που κοιμόσαστε. Θα σας αρέσουν. Και πρόσεχε ρε μάνα που πλένεις τα τζάμια έκοψες απ’ τη χαλκομανία την πατούσα του ακροβάτη και τώρα αγριοκοιτάει εμένα που στέκει μετέωρος στο τεντωμένο σκοινί. Πέταξε να παν στον διάολο τα νάιλον σακούλια που μαζεύεις θα μας πνίξουνε και τις πρωτομηνιές με τους αγιασμούς που μας ραίνεις στο ’χω πει εκατομμύρια φορές δε μ’ αρέσουν αυτά. Σ’ ΑΓΑΠΑΩ.
Μη νομίζεις ξέρω πόσο κουράζεσαι να ζωντανεύεις τα όνειρα. Μα το παιδί είναι μικρό κι εγώ στριμωγμένη. Μη βάλεις πάλι τις φωνές και μουρμουράς μονάχη σου πως όλο ζω με ψέματα έμαθα και το παιδί κι είμαι ονειροπαρμένη.
Δεν ξέρω όμως μάνα άλλο τρόπο να ζω.
Είναι ένας τρόπος κι αυτός μάνα να ζήσεις.
Σας αγαπώ πολύ και τις δυο. Μην κλαις.
Πάω να κοιμηθώ.
Έχω να ονειρευτώ
–λεπτομέρειες δηλαδή μείνανε–
απ’ αύριο δε θα κλαίει κανένας.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Λούλα Αναγνωστάκη, Η Διανυκτέρευση (1965)

Θέμα: “Γράψτε για ένα χτύπημα στην πόρτα”.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σοφία. Πεινάω. Το στομάχι μου με τραβάει. Φέρε μου κάτι λοιπόν, ή πες μου πού είναι να το ετοιμάσω μόνη μου.

Μίμης. [Άγρια.] Πάψε!

Σοφία. Λίγο γάλα τουλάχιστον, λίγο ζεστό γάλα με ψωμί.

Μίμης. Πάψε, είπα!

Σοφία. Με κράτησες με το ζόρι και τώρα μ’ αφήνεις νηστικιά. Φέρε μου κάτι να φάω.

Μίμης. [Προχωρεί κατά πάνω της.] Τι είπες;

Σοφία. Φέρε μου κάτι να φάω [Οπισθοχωρεί.]

Μίμης. Ξαναπές το!

Σοφία. [Τρομαγμένη.] Τι με κοιτάς έτσι; Δεν είπα τίποτα κακό. [Οπισθοχωρεί.] Τι θα μου κάνεις, ε; Θα φωνάξω.

Μίμης. Σε κοιτάζω.

Σοφία. Θα φωνάξω.

Μίμης. Σε κοιτάζω.

Σοφία. Γιατί με κοιτάζεις;

Μίμης. Θέλω να δω πώς είναι να έχεις πάλι έναν άνθρωπο κοντά σου, να μοιράζεσαι το δωμάτιό σου και να σε κουράζει με τις άσκοπες κουβέντες του, να κρυώνει, να ζεσταίνεται, να θέλει να ανοίξει το παράθυρο, να θέλει να πάει βόλτα, να πεινάει.

Σοφία. [Οπισθοχωρεί.] Τρελός είσαι ή μεθυσμένος;

Μίμης. Τώρα καταλαβαίνω γιατί σ’ έφερα. Για να σε δω να φεύγεις. Περάσαμε μια ώρα μαζί. Θα περάσουμε κι άλλες ως τα μεσάνυχτα. Έπειτα θα κοιμηθείς ως το πρωί, θα τριγυρίζεις ακόμα λίγο με τη ρόμπα, θα μπεις στο μπάνιο, θα κάνεις θόρυβο, θα τραβήξεις το καζανάκι, θα ρωτήσεις δέκα φορές: «βρέχει ακόμα;» Ή, «σταμάτησε η βροχή;» Θα ρωτήσεις «γιατί χώρισες τη γυναίκα σου, γιατί παράτησες την ηλεκτρολογία…»

Σοφία. Μη με πλησιάζεις!

Μίμης. «…και τι θα φάμε σήμερα, τι μισθό παίρνεις, τι νοίκι πληρώνεις, τι έκανες στην Κατοχή, τι έκανες όλα αυτά τα χρόνια», θα ρωτάς, όλο θα ρωτάς, αλλά στο τέλος θα πάρεις τη βαλίτσα σου και θα φύγεις. Θα κλείσω την πόρτα πίσω σου κι αυτό το δωμάτιο θα γίνει πάλι δικό μου, κανείς δε θα ‘ρχεται εδώ, κανείς δεν θα με βρει, δεν θα με ξαναβρούν ποτέ πια, ποτέ.

Σοφία. Μη με πλησιάζεις, είσαι τρελός!

Μίμης. Είκοσι χρόνια είναι πολλά, όχι πάλι απ’ την αρχή.

Σοφία. Μην τολμήσεις να με αγγίξεις, είμαι ανήλικη.

Μίμης. Τώρα τα ξέρεις όλα.

Σοφία. Θα φωνάξω.

Μίμης. Μη φωνάζεις, δεν θα σου κάνω τίποτα.

Σοφία. Βοήθεια!

Μίμης. [Την τραντάζει.] Δεν πρόκειται να σε πειράξω.

Σοφία. Βοήθ… [Χτυπά το κουδούνι. Μένουν και οι δυο ακίνητοι.] Το κουδούνι.

Μίμης. Ξέρει κανείς πώς ήρθες εδώ απόψε;

Σοφία. Όχι. [Το κουδούνι χτυπά ξανά επίμονα. Παύση. Κοιτάζονται. Έπειτα ο Μίμης με τρομερή εσωτερική ταραχή, αλλά σταθερά, πηγαίνει και ανοίγει. Μπαίνει η Γριά. Είναι πάντα γλυκιά, ήρεμη και απαλή, μόνο που τώρα δεν χαμογελά.]

 Γριά. Συμβαίνει τίποτα; Άκουσα φωνές. Με συγχωρείτε που σαν ενοχλώ τέτοιαν ώρα. Αλλά σας παρακαλώ, μην κάνετε θόρυβο. [Ο Μίμης και η Σοφία την κοιτάζουν εξουθενωμένοι από την προηγούμενη σκηνή.] Είμαι μόνη και τρομάζω. Είμαι μόνη. Η κόρη μου κοιμήθηκε νωρίς απόψε. Κλειδώθηκε στο δωμάτιό της και κοιμήθηκε. Είναι ξέρετε πολύ δυστυχισμένη. Κανείς δεν έρχεται ποτέ να τη δει. Κανείς δεν της ζητά να βγουν έξω. Είναι καλύτερα όταν κοιμάται. Αλλιώς, κάθεται σε μια γωνιά και κλαίει, κλαίει… Γι’ αυτό σας παρακαλώ — μην κάνετε θόρυβο. Θα μου την ξυπνήσετε — Σσσς…. ησυχία. [Κλείνει ελαφρά το κεφάλι προς τα κάτω.] Καληνύχτα σας. [Βγαίνει.]

 Σοφία. [Ξαφνικα σκεπάζοντας το πρόσωπό της, αλλά χωρίς κλάμα.] Δεν μπορώ, δεν μπορώ μ’ αυτή τη γυναίκα να τριγυρνά εδώ μέσα.

[Ο Μίμης στρέφεται, την κοιτάζει. Σαν να τη βλέπει για πρώτη φορά πραγματικά.]

Μίμης. Θα πάω να σου ετοιμάσω κάτι να φας.

Σοφία. [Κατεβάζει τα χέρια από το πρόσωπό της. Προσπαθεί να ηρεμήσει. ] Δεν πεινάω πια.

[Σηκώνεται, κάνει δυο-τρία άσκοπα βήματα. Ο Μίμης την κοιτάζει πάντα.]

 Μίμης. Θα φύγεις ή θα μείνεις;

Σοφία. Δεν μπορώ να φύγω. Σου είπα ψέματα πως έχω λεφτά. Έχω μόνο το εισιτήριο ως την Αθήνα. [Παύση.]

Μίμης. Είσαι βέβαιη πως δεν θες να φας;

Σοφία. Νυστάζω πολύ. Είμαι κουρασμένη απ’ το ταξίδι.

Μίμης. Καλά τότε. Νά το κρεβάτι σου Εγώ θα στρώσω στην κουζίνα.

Σοφία. Μήπως… προτιμάς να κοιμηθείς εδώ; Πηγαίνω εγώ μέσα.

Μίμης. Όχι… καληνύχτα. [Βγαίνει. Η Σοφία μένει μόνη. Αρχίζει με αργές κινήσεις να ταχτοποιεί το ντιβάνι. Ξαφνικά, γλιστράει στο πάτωμα και αρχίζει να κλαίει με λυγμούς.]

 Αυλαία.

Λούλα Αναγνωστάκη, Η Διανυκτέρευση (1965)

(από τη συλλογή Η Τριλογία της Πόλης. Κάππα Εκδοτική)

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

 Ποίημα: Νίκος Καρούζος, “Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος” (Συλλογή: Δυνατότητες και Χρήση της Ομιλίας, 1979). 

Θέμα: “Γράψτε για κάτι που ποτέ στ’ αλήθεια δεν μάθατε”.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

  Νίκος Καρούζος, 
 “Διερώτηση για να μην κάθομαι άεργος”
 (Δυνατότητες και χρήση της ομιλίας, 1979). 

Ποτέ στ' αλήθεια δεν το 'μαθα
 τι είναι τα ποιήματα.
 Είναι πληγώματα
 είν' ομοιώματα
 φενάκη
 φρεναπάτη;
 Φρενάρισμα ίσως;
 ταραχώδη κύματα;
 τι είναι τα ποιήματα;
 Είν' εκδορές απλά γδαρσίματα;
 είναι σκαψίματα;
 Είναι ιώδιο; είναι φάρμακα;
 είναι γάζες επίδεσμοι
 παρηγόρια ή διαλείμματα;
 Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.
 Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης. 

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

 Ζωγραφική: “Εσωτερικό” (Τάσος Χώνιας)

Θέμα: “Γράψτε για τη φορά που μπήκατε σε/βγήκατε από ένα δωμάτιο” ή “Ζωγραφίστε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο”

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» (Υψικάμινος, 1935)

Θέμα: Σκοπός της ζωής μας είναι…

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Ανδρέας Εμπειρίκος, «Τριαντάφυλλα στο παράθυρο» (Υψικάμινος, 1935)

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια. Υπάρχουν απειράκις ωραιότερα πράγματα και απ’ αυτή την αγαλματώδη παρουσία του περασμένου έπους. Σκοπός της ζωής μας είναι η αγάπη.  Σκοπός της ζωής μας είναι η ατελεύτητη μάζα μας. Σκοπός της ζωής μας είναι η λυσιτελής παραδοχή της ζωής μας. Της κάθε μας ευχής εν παντί τόπω εις πάσαν στιγμήν εις κάθε αναμόχλευση των υπαρχόντων. Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Κείμενο: Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Θέμα: Γράψτε για τη μυρωδιά των αναμνήσεων.

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

Νίκος Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο (απόσπασμα από το κεφάλαιο «Η μάνα»). Αθήνα: εκδ. Ελ. Καζαντζάκη, 1964. 

Οι ώρες που περνούσα με τη μητέρα μου ήταν γεμάτες μυστήριο – καθόμασταν ο ένας αντίκρα στον άλλο, εκείνη σε καρέκλα πλάι στο παράθυρο, εγώ στο σκαμνάκι μου, κι ένιωθα, μέσα στη σιωπή, το στήθος μου να γεμίζει και να χορταίνει, σαν να ‘ταν ο αγέρας ανάμεσά μας γάλα και βύζαινα.

Από πάνω μας ήταν η γαζία, κι όταν ήταν ανθισμένη, η αυλή μοσκομύριζε.

Αγαπούσα που τα ευωδάτα κίτρινα λουλούδια της, τα ‘βαζε η μητέρα μου στις κασέλες και τα εσώρουχά μας, τα σεντόνια μας, όλη μου η παιδική ηλικία μύριζε γαζία.

Μιλούσαμε, πολλές ήσυχες κουβέντες, πότε η μητέρα μου δηγόταν για τον πατέρα της, για το χωριό που γεννήθηκε, και πότε εγώ της στορούσα τους βίους των αγίων που είχα διαβάσει, και ξόμπλιαζα τη ζωή τους με τη φαντασία μου, δε μ’ έφταναν τα μαρτύριά τους, έβαζα κι από δικού μου, ωσότου έπαιρναν τη μητέρα μου τα κλάματα, τη λυπόμουνα, κάθιζα στα γόνατά της, της χάιδευα τα μαλλιά και την παρηγορούσα:

– Μπήκαν στον Παράδεισο, μητέρα, μη στεναχωριέσαι, σεργιανίζουν κάτω από ανθισμένα δέντρα, κουβεντιάζουν με τους αγγέλους και ξέχασαν τα βάσανά τους. Και κάθε Κυριακή βάζουν χρυσά ρούχα, κόκκινα κασκέτα με φούντες και πάνε να κάμουν βίζιτα στο Θεό.

Κι η μητέρα σφούγγιζε τα δάκρυά της, με κοίταζε σα να μου έλεγε:

«Αλήθεια λες;» και χαμογελούσε.

Και το καναρίνι, μέσα από το κλουβί του, μας άκουγε, σήκωνε το λαιμό και κελαηδούσε μεθυσμένο, ευχαριστημένο, σαν να ‘χε αφήσει μια στιγμή τους αγίους κι ήρθε στη γης να καλοκαρδίσει τους ανθρώπους.

Η μητέρα μου, η γαζία, το καναρίνι, έχουν σμίξει αχώριστα, αθάνατα μέσα στο μυαλό μου· δεν μπορώ πια να μυρίσω γαζία, ν’ ακούσω καναρίνι, χωρίς ν’ ανέβει από το μνήμα της -από το σπλάχνο μου- η μητέρα μου και να σμίξει με τη μυρωδιά τούτη και το κελάδημα του καναρινιού.

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

πίνακας: Πίτερ Μπρέγκελ ο Πρεσβύτερος, Τοπίο με την πτώση του Ικάρου, 1558.

Θέμα: Γράψτε για έναν ασήμαντο παφλασμό

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

---

 Τοπίο με την πτώση του Ικάρου (1962)
 Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς
 
 Σύμφωνα με τον Μπρύγκελ
 όταν ο Ίκαρος έπεσε
 ήταν άνοιξη
 
 ένας αγρότης
 όργωνε το χωράφι του
 το πανηγύρι
 
 της φύσης μόλις
 είχε αρχίσει
 ολόλαμπρο κάτω
 
 απ’ τον πυρωμένο
 ήλιο που έλιωσε
 το κερί των φτερών
 
 ανεπαίσθητα, λίγο
 πιο πέρα απ’ την ακτή
 ακούστηκε ένας
 
 ασήμαντος παφλασμός
 αυτό ήταν
 το τέλος του Ικάρου 
 
 Μετάφραση: Νάσος Βαγενάς