Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 5 Ιουνίου, 7:30 μ.μ. EEST

1 Comment

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

κείμενο: Μένης Κουμανταρέας, Βιοτεχνία Υαλικών (1975)

θέμα: Επιστρέφοντας στο σπίτι / Μετά τη δουλειά

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.

Θα θέλαμε να μάθουμε περισσότερα  για την εμπειρία σας με αυτές τις συνεδρίες. Αν το επιθυμείτε, παρακαλούμε αφιερώστε λίγο χρόνο σε μια σύντομη έρευνα δύο ερωτήσεων!

Ακολουθήστε τον σύνδεσμο: https://tinyurl.com/nmedg-survey

ΜένηςΚουμανταρέας, Βιοτεχνία Υαλικών (1975)

Σάββατο βράδυ, η Μπέμπα Ταντή κατηφόριζε την Πειραιώς φορτωμένη τιμολόγια και αποδείξεις. Ένιωθε άκεφη και κουρασμένη. θα προτιμούσε να τριγύριζε με τα χέρια ελεύθερα σαν άντρας. Από τότε που κληρονόμησε το μαγαζί του πατέρα της κι αποφάσισε να πάρει σύζυγο και συνεταίρο, έχασε το βάδισμα του νέου κοριτσιού, το στήθος της είχε μεγαλώσει, τα μαλλιά της θαμπώσει.

Το μαγαζί, η μικρή βιοτεχνία υαλικών, στεγαζόταν στο ισόγειο ενός δίπατου σπιτιού, στη συμβολή Πειραιώς και Ιεράς Οδού, εκεί όπου παλιότερα ήταν η λαχαναγορά και τώρα ο δήμος είχε φυτέψει ένα παρκάκι. Ακριβώς απέναντι, κάπου τριάντα στρέμματα τοιχισμένα, βρισκόταν το Γκάζι. Μέσα από τους λέβητες και τις καμινάδες οι ατμοί ανέβαιναν τυλίγοντας το τετράγωνο σε ομίχλη, και το συρματόπλεγμα, γύρω, θύμιζε Κατοχή. Από τότε μάλιστα που στην πύλη φύλαγε βάρδια με τους πολίτες κι ένας φαντάρος, της φαινόταν πως από ώρα σε ώρα ένα κύμα βίας θα ξεσπούσε στην πόλη. Τάχυνε το βήμα της και χωνόταν στο μαγαζί.

Τα ρολά μισόκλειστα, αναγκάζοταν να σκύψει για να περάσει. Κάτω από τη σύναξη των πολυελαίων η Μπέμπα Ταντή αντίκριζε τον άντρα της καθισμένο σ’ ένα γραφείο από φορμάικα, το πρόσωπο σκυμμένο στους λογαριασμούς, τα πόδια μαζεμένα κάτω από την καρέκλα. Τους κροτάφους φώτιζαν ασημένιες τούφες και ανάμεσα τρεμόπαιζαν κάτι άρρωστες φλεβίτσες. ‘φηνε την τσάντα της παράμερα και καθόταν κοντά του.

Μιλούσαν για τις τελευταίες παραγγελίες, τοποθετούσαν κατά ημερομηνία τα γραμμάτια, έκλειναν ταμείο. Έπειτα κατέβαζαν τα ρολά και με βήμα αργό ξεκινούσαν για το σπίτι. Κατοικούσαν λίγα τετράγωνα παρακάτω. Τραβούσαν μεσ’ από τα στενά του Ρούφ, σταματώντας η Μπέμπα να ισιώσει την κάλτσα της, ο Βλάσης ν’ αγοράσει τσιγάρα.

Φτασμένοι σπίτι, ο Βλάσης βούλιαζε στην πολυθρόνα, η Μπέμπα ξυπολιόταν και, μ’ ένα άνοιγμα του φερμουάρ, άφηνε τη φούστα της να κυλήσει μπρος στον καθρέφτη. . . .

 Όση ώρα η Μπέμπα άλλαζε φόρεμα, αφήνοντας τα μαύρα της μαλλιά ξέπλεκα μες στον καθρέφτη, ο Βλάσης άλλαζε κανάλι στην τηλεόραση, σταθμεύοντας στις ειδήσεις. Ήταν αυτές, κάθε βράδυ, κομμένες και ραμμένες στα ίδια μέτρα, και μόνο αραιά και που το βλέμμα του ζωήρευε όταν άκουγε για κάποιο πραξικόπημα, μολονότι κι αυτά, τον τελευταίο καιρό, είχαν καταντήσει κοινός τόπος. Με κινήσεις αργές φορούσε τα βραδινά της, φώναζε τον Βλάση να της κλείσει το φερμουάρ, εκείνος έπαιρνε τα κλειδιά του σπιτιού, εκείνη του αυτοκινήτου, έμπαιναν στη μικρή Σκόντα κι η Μπέμπα καθόταν στο τιμόνι.

Encuentros virtuales en vivo: Sábado 4 de Junio, 13:00 EDT

Leave a comment

Nos acompañaran seis participantes desde Nueva York, España, Argentina, y California.

El texto que escogimos para hoy fue una escena de la película “Despedidas” película del 2008 dirijida por Yôjirô Takita en el 2009 gano el Oscar por Mejor Película en Lengua Extranjera del Año. Vimos la escena una vez por lo que duro un poco más de cinco minutos.

Lo primero que se noto fue que la escena nos da tantos mensajes. Hablamos de las diferencias en las culturas, sobre todo entre el Japón y los países en Latino América. Es una falta de respeto llegar tarde, especialmente porque el amortajador es un trabajo que no se respeta en el Japón.

También se observó como preparan los cadáveres. En la película podemos ver que en el Japón se prepara el cadáver al frente de la familia, para que sean parte del proceso. Podemos ver como el esposo pasa por muchas emociones—impaciencia, rabia, y dolor. Al final el esposo “ve” a su esposa, tal vez por primera vez, pero ya su esposa está muerta; ya es muy tarde. El esposo le dijo al amortajador que su esposa nunca se había visto tan hermosa.

Varias participantes dijeron que en los ojos de los actores se veía como ellos se transformaron al ver como el amortajador trata el cadáver; la reacción de la gente presente para el entorno. Le deja a uno imaginar como seria esa experiencia para uno. Al ver la reverencia con que el cual el amortajador trata el cadáver, un participante noto, “¿Cuántos respetamos a los vivos?”

El esposo estaba sin emoción hasta el final. Él pudo enfocar su dolor hacia el trabajador porque era más fácil que procesar sus sentimientos. Lloro al final porque al fin vio a su esposa linda como era y porque pudo ver el valor del trabajo del amortajador.

La propuesta de escritura fue “Escribe sobre un momento sagrado”. Alguien escribió de las cosas y experiencias sagradas desde la niñez, en la vida, y en el mundo. Otra persona escribió sobre una experiencia personal. Y aún otra persona escribió sobre un consultorio sagrado. Todas las respuestas fueron variadas y en la sombra del texto.

Aquí, ahora alentamos a los participantes que si así lo desean, compartan lo que escribieron a continuación. Deja tu respuesta aquí, si deseas continuar la conversación sobre la escena de la película de Yôjirô Takita. Pero antes, les recomendamos tener en cuenta que el blog es un espacio público donde, por supuesto, no se garantiza la confidencialidad.

Despedidas” película del 2008 dirijida por Yôjirô Takita

Live Virtual Group Session: 12PM EDT June 3rd 2022

3 Comments

Thank you to everyone who joined us for this session!

For this session we read a poem A Eulogy by Tania De Rozario, posted below. 

Our prompt was: “For everyone…”

More details will be posted on this session, so check back again!

Participants are warmly encouraged to share what you wrote below (“Leave a Reply”), to keep the conversation going here, bearing in mind that the blog of course is a public space where confidentiality is not assured.

Also, we would love to learn more about your experience of these sessions, so if you’re able, please take the time to fill out a follow-up survey of one to two quick questions!

Take the Survey!

Please join us for our next session Monday June 6th at 6pm EDT, with more times listed on our Live Virtual Group Sessions page.

A Eulogy by Tania De Rozario

for everyone poked so full
of holes, their own voice passes
through them, history escaping
the body in a series of echoes.
 
for everyone distilled into colour
of skin, choice of pronoun, place
of origin, length of hair, years, skirt,
name, limbs, medical record.
 
for everyone made to believe
that the petals of persecution
have blossomed from the buds
of their own paranoia.
 
for everyone passed over in favour
of a name that seemed easier
to pronounce,  was less of an assault
to someone else’s comfort.
 
for everyone accused of prolonged
adolescence, scars on their arms
marking time like a calendar, body
taking itself into its own hands.
 
for everyone blamed
for the stare, grope, catcall, assault
that cut like glass into flesh as if
they had asked to be broken.
 
for everyone deceived
into dreaming, everyone who left home
and family to provide home
and family, returning with nothing.
 
for everyone pumped
so full of doctrine, the guilt which ate
into their bones made them believe
breaking them was the only way out.