Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 14 Ιουνίου, 8 m.m. EEST

Σας ευχαριστούμε που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία.

Το κείμενό μας για σήμερα ήταν: Αντόν Τσέχωφ, “Ο Θείος Βάνιας

Θέμα: Γράψτε για τη φορά που ξύπνησαν μέσα σας αισθήματα

Σύντομα θα μοιραστούμε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτήν τη συνεδρία, γι ‘αυτό επιστρέψτε ξανά.

Σας προσκαλούμε να μοιραστείτε τα γραπτά σας μαζί μας παρακάτω.


(Κήπος. Φαίνεται μέρος του σπιτιού με τη βεράντα. Στην αλέα, κάτω από μια γέρικη λεύκα, τραπέζι στρωμένο για τσάι. Πάγκοι και καρέκλες κήπου. Πάνω στον πάγκο ακουμπισμένη μια κιθάρα. Λίγο πιο πέρα από το τραπέζι, μια κούνια. Ώρα περίπου τρεις το απόγευμα. Συννεφιά. Η Μαρίνα, μια παχιά, δυσκίνητη γριούλα, κάθεται κοντά στο σαμοβάρι και πλέκει μια κάλτσα. Ο Αστρώφ πηγαινοέρχεται στην αλέα κοντά της)

ΜΑΡΙΝΑ. (Βάζει τσάι σ’ ένα ποτήρι) Έλα πιες, καλέ μου.

ΑΣΤΡΩΦ. (Παίρνει ανόρεχτος το ποτήρι) Δεν έχω και πολλή όρεξη.

ΜΑΡΙΝΑ. Μήπως μια σταλίτσα βότκα;

ΑΣΤΡΩΦ. Μπα! Δεν πίνω κάθε μέρα βότκα. Είναι κι αυτή η κουφόβραση. (Παύση) Αλήθεια, νένα, πόσα χρόνια γνωριζόμαστε;

ΜΑΡΙΝΑ. (Σκέφτεται) Πόσα; Θεέ μου, πού να θυμάμαι… Εσύ ήρθες στα μέρη μας… μα, πότε ήτανε; Ζούσε ακόμα η Βέρα Πετρόβνα, η μητέρα της Σόνιεσκας. Τους δυο πρώτους χειμώνες που ερχόσουνα στο σπίτι μας, εκείνη ζούσε ακόμα… Δηλαδή, έχουνε περάσει τουλάχιστο έντεκα χρόνια… (Σκέφτεται για μια στιγμή) Μπορεί και παραπάνω…

ΑΣΤΡΩΦ. Έχω αλλάξει πολύ από τότε;

ΜΑΡΙΝΑ. Ουού, βέβαια! Τότε ήσουνα νέος και ωραίος, τώρα έχεις γεράσει. Δεν είσαι πια όμορφος, όπως τότε. Είναι και το άλλο – είναι και η βότκα τώρα.

ΑΣΤΡΩΦ. Ναι… μέσα σε δέκα χρόνια έχω γίνει άλλος άνθρωπος. Γιατί; Γιατί δούλεψα πολύ σκληρά, νένα. Απ’ το πρωί ως το βράδυ στο πόδι είμαι – δεν ξέρω τι θα πει ξεκούραση. Και τη νύχτα, ψόφιος κάτω απ’ τα σκεπάσματα, να φοβάμαι μήπως μ’ αγγαρέψουνε για κανέναν άρρωστο. Όλα αυτά τα χρόνια που σε ξέρω και με ξέρεις, δεν είχα ούτε μια μέρα δικιά μου. Πώς να μη γεράσω! Άλλωστε, κι η ζωή που κάνουμε – πλήξη, ανία, βρομιά… Σε ρουφάει στο τέλμα της μια τέτοια ζωή. Γύρω σου, παντού, κάτι αλλόκοτοι άνθρωποι – πολύ αλλόκοτοι, όλοι τους. Κι όταν ζήσεις μαζί τους ένα δυο χρόνια, γίνεσαι αλλόκοτος κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις. Είναι η μοίρα σου, δεν μπορείς να ξεφύγεις. (Στρίβοντας τα μακριά μουστάκια του) Κοίτα πόσο τ’ άφησα τα μουστάκια μου… Γελοία μουστάκια! Έχω γίνει ιδιόρρυθμος, νένα… Όμως, δόξα τω Θεώ, δεν έχω χαζέψει ακόμα! Τα έχω τα μυαλά μου, όμως τα αισθήματά μου λες κι έχουν νεκρωθεί. Δεν έχω επιθυμία για τίποτα, δεν νιώθω τίποτα, δεν αγαπάω κανέναν. Εκτός από σένα, ίσως, – ναι, εσένα σου ‘χω ακόμα αδυναμία. (Τη φιλάει στα μαλλιά) Όταν ήμουνα παιδί, είχα κι εγώ μια νταντά σαν κι εσένα.

ΜΑΡΙΝΑ. Δεν θα φας κάτι;

ΑΣΤΡΩΦ. Όχι. Ξέρεις, τη μεγάλη Σαρακοστή πήγα στο Μαλίτσκοϊε – η Τρίτη βδομάδα ήταν, θυμάμαι, τότε που είχε πέσει η επιδημία. Εξανθηματικός τύφος… Μέσα στα καλύβια μουζίκοι στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον… Βρόμα, δυσωδία, θολούρα… Και τα μοσχάρια στο πάτωμα, ανάκατα με τους ανθρώπους… και τα μικρά γουρούνια, κι αυτά στη μέση. Παιδεύτηκα όλη μέρα, ούτε στιγμή δεν στάθηκα και δεν έβαλα μπουκιά στο στόμα. Αλλά κι όταν γύρισα στο σπίτι, δεν πρόλαβα να πάρω ανάσα. Μου φέραν έναν εργάτη από τους σιδηροδρόμους. Τον ξάπλωσα στο κρεβάτι να τον χειρουργήσω, κι αυτός μου πέθανε στα χέρια, την ώρα που του έδινα τη νάρκωση. Και τότε ακριβώς, πάνω στην κακιά την ώρα, ξύπνησαν μέσα μου τα αισθήματά μου κι η συνείδησή μου άρχισε να με βαραίνει, λες και τον είχα σκοτώσει εγώ επίτηδες… Κάθισα, έκλεισα τα μάτια – να, έτσι, και βυθίστηκα σε σκέψεις. Αυτοί που εμείς σήμερα τους ανοίγουμε το δρόμο, θα μας θυμούνται άραγε; Θα λεν’ έναν καλό λόγο και για μας; Όχι, νένα, δεν θα μας θυμούνται, και να το ξέρεις.

ΜΑΡΙΝΑ. Και να μη μας θυμούνται οι άνθρωποι, θα μας θυμάται ο Θεός.

ΑΣΤΡΩΦ. Έτσι μπράβο! Καλά το είπες.

Αντόν Τσέχωφ. Ο Θείος Βάνιας (Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές)

2 thoughts on “Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 14 Ιουνίου, 8 m.m. EEST

  1. Maria Kalfa

    Ο εικοσάχρονος φοιτητής ήρθε σε βαριά κατάσταση στο τμήμα επειγόντων περιστατικών με το αριστερό του ματι να έχει φύγει προς τα έξω.

    Μόλις τότε ήταν η στιγμή που οι γιατροί και οι οικείοι του διαπίστωναν πως αυτό οφειλόταν σε μετάσταση από τον σαν πεπόνι όγκο των όρχεων που έφερε.

    Κληθήκαμε να τον παρακεντήσουμε.Δεν τολμήσαμε.Φύγαμε, κλειστήκαμε στην τουαλέτα και κλαίγαμε, κλαίγαμε…

    Εγώ έκλαιγα για την οδύνη του φοιτητή όσο καιρό δεν αποκάλυπτε το πρόβλημά του. Ισως να μην είχε άνθρωπο να εμπιστευτεί.

    Πέθανε σε μία εβδομάδα από την τοξικότητα της θεραπείας.

    Μαρία Κάλφα, Ιατρός, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας , Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια (το κείμενο γράφτηκε στα πλαίσια εργαστηριακής άσκησης)

    Like

  2. Christina Dokou

    Ντόκου Χριστίνα, 14/6/2010

    «Μια φορά που ξύπνησαν τα αισθήματα»

    Ξέρετε το ανέκδοτο «Άει στο διάολο, κι εσύ και ο γρύλος σου;» Εγώ βιώνω τη ζωή μου σχεδόν συνεχώς έτσι, σε μόνιμη εκρηκτική ζοχάδα—και το κουμπί πατάει κάθε φορά η απύθμενη βλακεία των ανθρώπων. Ο μαλάκας που θα πετάξει τα σκουπίδια του από το αμάξι μπροστά στα πόδια μου. Η γριά που θα με σκυλοβρίσει γιατί ταΐζω και στειρώνω τα αδέσποτα γατιά της γειτονιάς. Η πρασινοφρουρίτσα θειά στη δημόσια υπηρεσία, ο γιατρός με υφάκι και κόμπλεξ θεού, ο βλαμένος με την ιδεολογία-καραμέλα δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακία… Ζω γι’ αυτή τη ζοχάδα, γιατί χωρίς αυτή, θα πρέπει να δω και τη δική μου βλακεία, και αυτή, ξέρετε, με παχαίνει…

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.