Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 24 Maḯou, 8 m.m. EEST

Σας ευχαριστώ σε όλους που συμμετείχατε σε αυτήν τη συνεδρία!

Το κείμενό μας ήταν το ποίημα «O Τζίτζικας» του Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ.

Το θέμα πάνω στο οποίο η ομάδα κλήθηκε να ανταποκριθεί γραπτώς ήταν «Όταν φυσάει ένα αεράκι…».

Οι διαφορετικές αναγνώσεις, οι ποικίλες ερμηνείες και η εκφραστική ιδιοσυστασία των μελών της ομάδας άνοιξαν νέα παράθυρα τόσο στην πρόσληψη των νοημάτων του ποιήματος όσο και στη μεταξύ μας σύνδεση.

Καλούμε όλες και όλους που συμμετείχατε να μοιραστείτε όσα γράψατε κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας παρακάτω (“Leave a reply”) και να κρατήσουμε αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα συζήτησή μας ζωντανή, υπενθυμίζοντάς σας, βεβαίως, ότι αυτή είναι μια δημόσια πλατφόρμα και η πρόσβαση ανοιχτή στο κοινό.


O Τζίτζικας

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Μέσα μου χιλιάδες τραγούδια στοιβάζονται καλοκαιρινά. Ανοίγω το στόμα μου και μες στο πάθος μου προσπαθώ να τους βάλω μια σειρά. Τραγουδώ. Άσχημα. Αλλά χάρη στο τραγούδι μου ξεχωρίζω από τις φλούδες των κλάδων και από τ’ άλλα άφωνα ηχεία της φύσης. Η απέριττη περιβολή μου –γκρίζα κι ασβεστένια– μου αποκλείει κάθε παραφορά αισθητισμού κι έτσι αποκομμένος απ’ τα φανταχτερά πανηγύρια του χρόνου, τραγουδάω. Άνοιξη, Πάσχα και βιολέτες δε γνωρίζω. Τη μόνη ανάσταση που ξέρω είναι όταν μόλις σηκώνεται κάποιο αεράκι και δροσίζει λίγο τη φοβερή κάψα της ζωής μου. Τότε παύω να ουρλιάζω –ή να τραγουδάω όπως νομίζει ο κόσμος– γιατί το θαύμα μιας δροσιάς μέσα μου βαθιά λέει περισσότερα απ’ όλα όσα δημιουργώ για να μην πεθάνω από τη ζέστη.

(Eνάντιος Έρωτας, 1982)


Ευανθία Σούτογλου, Νεράντζι και τζιτζίκι (1997)

5 thoughts on “Ζωντανή συνεδρία αφηγηματικής ιατρικής: Κυριακή 24 Maḯou, 8 m.m. EEST

  1. Eleni Giannouli

    Hi, I registered for this session on 24/ May, I didnt get any link to connect w you for the session. I am Greek , I live and practice in Canada. I am so happy to see that you organize these sessions in Greek, I would love so much to participate (in Greek) in the future (as long as the schedule and time difference allows). Pls let me know what is in the horizon. Efxaristo

    Like

    • Αγαπητή Ελένη, γεια σου!

      Thanks so much for your interest in our sessions! And thank you for reporting this issue.

      You are welcome to join us in our next session in Greek on Sunday 14 June, at 8pm (Athens time). Would you please email us at narrativemedicine@columbia.edu with your request and we will make sure to add you to our contact list.

      Take care!

      Vinia Dakari (Βίνια Ντάκαρη)
      Co-facilitator of Narrative Medicine virtual group sessions in Greek

      Like

  2. Όταν φυσάει ένα αεράκι…
    Με χαϊδεύει απαλά,
    περιζώνει σαν βελούδο το σώμα μου,
    παρηγορεί τα κύτταρα της επιδερμίδας μου,
    ξεγελά τη θλίψη της πυρρακτωμένης ψυχής μου.

    Όταν φυσάει ένα αεράκι…
    Τρομάζει το μυαλό μου,
    φοβάται πως κάθε του πνοή
    θα ξεσηκώσει τα κύματα της καρδιάς
    και θα φέρει τρικυμία στο πνεύμα μου.

    Όταν φυσάει ένα αεράκι…
    Κουμπώνω το παλτό μου.
    Δένω τα χέρια εμπρός στο στήθος
    και κουβαλώ τις σκέψεις μου
    στην απανεμιά της καθημερινότητάς μου.

    Δήμητρα Σωκράτους
    Εκπαιδευτικός | Θεατροπαιδαγωγός | Συγγραφέας
    (το ποίημα γράφτηκε στο πλαίσιο άσκησης του εργαστηρίου)

    Like

  3. Christina Dokou

    Όταν φυσάει ένα αεράκι…

    Ακούγεται πολύ ποιητικό και χαριτωμένο αυτό αλλά για κάποιους δεν είναι. Για μένα αεράκι είναι πια ο χρόνος και όταν φυσάει, περνάει. Το αεράκι είναι πάντα ζωηρό, νεαρό, στα καλύτερά του χρόνια, μοδάτα επαναστατικό, χαίρει άκρας υγείας και περνάει χωρίς να σκεφτεί ποιους αγγίζει, ποιους δροσίζει, ποιους ψυχραίνει και ποιους προσπερνάει. Είναι σαν την ομορφιά, που υπάρχει για πάρτη της αλλά μας ανάβει φωτιές για όση ομορφιά δεν έχουμε μέσα μας ή δεν θα μπορέσουμε να γευτούμε. Ένα αεράκι στην κόλαση απλά φουντώνει τις φλόγες. Αλλά τι θα κάναμε, γαμώτο, χωρίς αεράκια…

    Χριστίνα Ντόκου, Επίκουρος Καθηγήτρια ΕΚΠΑ
    (το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο εργαστηριακής άσκησης)

    Like

  4. Οταν φυσάει ένα αεράκι,
    εγώ θέλω να είμαι στην θάλασσα
    να μην αγωνιώ για τα μαλλιά μου που αναστατώνονται.
    Όταν φυσάει ένα αεράκι,
    θέλω να φοράω κοντομάνικο
    να ανατριχιάζει το δέρμα μου.
    Όταν φυσάει ένα αεράκι,
    θέλω να κοιτάζω τον ήλιο
    να ζεσταίνει τα χέρια μου που τρεμουλιάζουν.
    Να ισορροπεί την δροσιά. Να είναι ψηλά.Να προστατεύει από εκεί και να υπόσχεται
    πως το αεράκι δεν θα γίνει αγέρας.

    Μαρία Κάλφα, Ιατρός, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, Συστημική Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια
    (το κείμενο γράφτηκε στο πλαίσιο εργαστηριακής άσκησης)

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.